digital

چهارشنبه 8 آبان 1398


 
از زمان های بسیار قدیم، افراد بشر با جمع کردن سرمایه و تلاش خود با سرمایه و تلاش دیگران به منظور رسیدن به بازدهی اقتصادی بیشتر آشنا بوده اند . در آن زمان شرکت بیشتر جنبه خانوادگی و اعتماد به یکدیگر را داشته و حوزه عمل آن ها محدود بوده است.


در خصوص پیشینه تاریخی شرکت ها، و این که اول بار در چه کشوری و چه زمانی تشکیل شده اند تاریخ دقیقی وجود ندارد. اما آن چه مسلم است، از دیرباز کسانی که با تجارت آشنا شده اند، مشارکت را نیز مدنظر قرار داده، به تاسیس شرکت اقدام نموده اند. در تمدن بابل، حمورابی ششمین پادشاه آن سرزمین در سال های 2067- 2025 قبل از میلاد، دستور گردآوری و تدوین قوانینی موسوم به مجمع القوانین حمورابی را صادر کرده و در آن به موضوع شرکت ها و تنظیم قراردادها پرداخته است. چینی ها از 4500 سال قبل از تولد مسیح با امر بیمه و در نتیجه، مشارکت در جبران خسارت و تشکیل شرکت هایی بدین منظور آشنا بوده اند. در ایران با وجود آن که قانون مدنی ایران پس از قانون تجارت، یعنی در سال 1313 شمسی به تصویب رسیده است ، در مبحث شرکت ها به مقررات قانون تجارت در خصوص شرکت های تجاری اشاره ای نکرده است. نخستین قانون تجاری که در آن از شرکت های تجاری صحبت شده، قانون 25 دلو 1303 است. بعد از آن قوانین 12 فروردین و 12 خرداد 1304 شمسی به تصویب رسید. در تاریخ 11/ 3/ 1310 قانون ثبت شرکت ها به تصویب رسید که پاره ای از موادش در تاریخ 30/ 12/ 1362 اصلاح گردید.
اما قانونی که برای نخستین بار در خصوص شرکت های تجاری وضع شد، قانون تجارت مصوب 13/ 2/ 1311 است، که از آن زمان تاکنون حقوق تجارت ایران است . این قانون که اساس قانون تجارت را تشکیل می دهد ، شامل مطالب ذیل است :
تجار و معاملات تجاری ، دفاتر تجاری، دفتر ثبت تجاری، شرکت های تجاری ، بروات تجاری و چک، دلالی ، حق العمل کاری ، قرارداد حمل و نقل ، قائم مقام تجاری و سایر نمایندگان تجاری ، ضمانت ، ورشکستگی ، اسم تجاری ، شخصیت حقوقی.
این قانون بعداَ به موجب لایحه قانون اصلاح قسمتی از قانون تجارت مصوب 24/ 12/ 1347، اصلاح گردید. که به لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت موسوم گردید، البته این خود نیز خیلی قدیمی است، که باید متناسب با تغییرات عمیقی که در قوانین تجاری دنیا به عمل می آید، تغییر یابد.
به هرحال در مورد قانون گذاری شرکت ها، در حال حاضر، قانون تجارت دارای نظامنامه ای است که در سال 1311 توسط وزارت عدلیه تدوین و تصویب شده و تشکیل شرکت ها را موکول به تنظیم شرکتنامه رسمی کرده است. ( ماده 1) . ثبت تشکیلات غیرتجاری- موضوع ماده 584 قانون تجارت – نیز موضوع آیین نامه ای است که در 1337 به تصویب رسیده و ” آیین نامه اصلاحی ثبت تشکیلات و موسسات غیرتجاری ” نام دارد. همچنین باید توجه داشت شرکت های تعاونی تولید و مصرف که موضوع مواد 190 لغایت 194 قانون تجارت اند در حال حاضر انحصاراَ تابع قانون بخش تعاونی اقتصاد جمهوری اسلامی ایران ( مصوب 13/ 6/ 1370) هستند. در واقع ماده 2 قانون اخیر مقرر کرده است : ” شرکت هایی که با رعایت مقررات این قانون تشکیل و به ثبت برسند تعاونی شناخته می شوند “. تا وضع قانون اخیر به استثنای شرکت های تعاونی تولید و مصرف، شرکت های تعاونی دیگر تابع قانون شرکت های تعاونی ( مصوب 16/ 3/ 1350) و اصلاحیه های بعدی آن بودند و به تجاری بودن یا تجاری نبودن آن ها بستگی داشت. با وضع قانون بخش تعاونی، این وضعیت در مورد کلیه شرکت های تعاونی صادق است، به عبارت دیگر، هیچ شرکت تعاونی الزاماَ تجاری نیست. اگر شرکت تعاونی به اموری بپردازد که مطابق قانون تجاری تلقی می شود شرکت تجاری است و در غیر این صورت شرکت تجاری نخواهد بود. دو گانگی وضعیت حقوقی شرکت های تعاونی موجب شده است که امروزه این شرکت ها را در کتب اختصاصی و عمدتاَ در حوزه عمل حقوق تعاون مورد بررسی قرار دهند.
در حقوق روم، فرض و تئوری شخصیت حقوقی برای هیات های مربوط به حقوق عمومی مانند انجمن های سیاسی یا مذهبی شناخته شده بود و در مورد شرکت های تجاری که هدف آن ها تامین منافع خصوصی است، به وجود شخصیت قائل نبودند. همچنین در بعضی از قوانین قدیم در خصوص معابد و قبائل، معتقد به حقوق و تعهدات، و در نتیجه شخصیت حقوقی بودند. در حقوق اسلام هم موقوفات از این شخصیت بهره مند بود و معاملات متصدیان به نام موقوفه انجام می گرفت و در واقع وقف یک نوع شخصیت حقوقی بود..”
به طور کلی، شرکت در سیستم های حقوقی مختلف، وسیله تحدید مسئولیت فعالان تجاری است؛ به این معنا که تجار شخصی یعنی تجاری که به صورت انفرادی فعالیت می کنند، در مقابل اشخاص ثالث مسئولیت نامحدود دارند و کل دارایی آن ها، اعم از سرمایه تجاری و اموال خصوصی، وثیقه پرداخت دیون آن ها به طلبکاران است؛ اما اشخاصی که فعالیت تجاری شان از طریق تشکیل شرکت انجام می گیرد، مسئولیتی عمدتاَ محدود دارند و – البته در شرکت های به اصطلاح سرمایه – فقط تا آن بخش از دارایی شان بدهکار طلبکاران هستند که در شرکت گذاشته اند. همین مزیت شرکت موجب شده است که در دنیای اقتصادی غرب، حتی تجار انفرادی ، به جای فعالیت تجاری سنتی، در قالب شرکت های به اصطلاح ” تک شریک ” به تجارت بپردازند تا در عین اینکه در کنار شرکای دیگر قرار نمی گیرند، مسئولیتشان ، در قبال طلبکاران، محدود به سرمایه ای شود که به شریک تک شریک اختصاص داده اند.

  

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 8 آبان 1398

     
    با نگاه به تاریخ حقوق کشورهای مختلف جهان، می بینیم که از دوران بسیار قدیم، مردم هر جامعه ای با توجه به بافت اجتماعی خویش با یکدیگر و با سایر جوامع داد و ستد داشته اند و به علت عدم قوانین مدون، معاملات تجاری خود را بر اساس عرف و آداب و رسوم زمان خویش انجام می دادند. قدیمی ترین قانونی که بشر تنظیم کرده به احتمال زیاد قانون حمورابی است که به دستور ششمین پادشاه بابل تدوین شده است. قسمتی از این مجمع القوانین که در حفریات شوش به دست آمده، در موزه ی لوور پاریس نگهداری می شود. قسمت هایی از قانون به شرکت های تجاری، حمل و نقل، نگهداری کالا، حق العمل کاری اختصاص دارد. در نوشته های یونان، رم قدیم، مصر و فینیقی ها کم و بیش قواعدی در این خصوص دیده می شود.
    سابقه تجارت در ایران نیز در حد تمدن ایران است. در ایران باستان، بازرگانان با سایر کشورها ارتباط تجاری داشتند. جاده ی ابریشم نمونه ای از تجارت بین کشور ایران و چین بوده است که از کشورهای کنونی ترکمنستان، ازبکستان و قرقیزستان عبور کرده و به سرزمین چین منتهی می گردید.
    در حقوق ما نخستین قانون تجاری که در آن از شرکت های تجاری بحث شده قانون 25 دلو 1303 می باشد.بعد از آن قوانین 12 فروردین و 12 خرداد 1304 شمسی به تصویب رسید.اما نخستین قانونی که اولین بار در خصوص شرکت های تجاری وضع شد قانون مصوب 1311/2/3 است که از آن زمان تاکنون قانون تجارت ایران می باشد.این قانون بعدها به موجب لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت مصوب 47/12/24 اصلاح گردید.
    قانون تجارت ما تعریفی از شرکت تجاری ننموده است و ناچار باید به تعریفی که قانون مدنی از شرکت نموده است مراجعه نماییم ، ولی باید در نظر داشت که تعریف قانون مدنی خیلی کلی است. با در نظر گرفتن اصول و مقررات مربوط به شرکت های تجاری، می توان شرکت های تجاری را چنین تعریف نمود:
    شرکت تجاری عبارت است از سازمانی که بین دو یا چند نفر تشکیل می شود که در آن هر یک سهمی به صورت نقد یا جنس یا کار خود در بین می گذارند تا مبادرت به عملیات تجاری نموده و منافع و زیان های حاصله را بین خود تقسیم کنند.
    این شرکت ها دارای شخصیت جداگانه از شرکاء بوده و رأساً دارای حقوق کامل می باشند که در روابط آن با شرکاء و یا اشخاص ثالث و طلبکاران شرکت و طلبکاران شخصی شرکاء تاثیر دارد.
    به موجب ماده 588 قانون تجارت، “شخص حقوقی می تواند دارای کلیه حقوق و تکالیفی شود که قانون برای افراد قائل است، مگر حقوق و وظایفی که بالطبیعه فقط انسان ممکن است دارای آن باشد، مانند حقوق و ظایف ابوت، بنوت و امثال ذالک”.
    قانون تجارت ایران در ماده 20، شرکت های تجاری را بر 7 قسم و به شرح ذیل احصاء نموده است:
    1. شرکت های سهامی ( به موجب ماده 4 لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت مصوب 1347/12/24 شرکت سهامی به دو نوع شرکت سهامی عام و خاص تقسیم می شود.)
    2. شرکت تضامنی
    3. شرکت با مسئولیت محدود
    4. شرکت مختلط غیر سهامی
    5. شرکت مختلط سهامی
    6. شرکت نسبی
    7.شرکت تعاونی تولید و مصرف
    باید یادآوری کرد که شرکت های تجاری، مانند هر پدیده اجتماعی دیگر، برحسب ضرورت و نیاز اجتماع ابتدا به صورت ابتدایی و ناقص به وجود آمده و سپس بر حسب مقتضیات و موارد مختلف راه تکامل را طی نموده و به انواع مختلف تقسیم شده اند. حتی شرکت تجاری در معنی امروزی که دارای شخصیت حقوقی است نیز خیلی دیر به وجود آمده است، در حالی که امر تجارت بین چند نفر به صورت مشارکت در معنی تودیع مبلغی سرمایه به صورت شرکت برای امور تجاری و به قصد تقسیم سود و زیان احتمالی از دیر زمان وجود داشته است. اولین شرکتی که در عالم تجارت پیدا شده ظاهراَ شرکت سهامی بوده است سپس شرکت های تضامنی پیدا شدند و بالاخره سایر شرکت ها به مرور زمان به وجود آمدند.
    قانون مقررات زیادی برای شرکت های تجاری وضع نموده که رعایت آن ها هر یک به نوبه ی خود لازم است، ولی یک رسیدگی و بازرسی کلی و دقیق در ابتدای تأسیس شرکت لازم است تا معلوم شود وجود آوردن این شخصیت حقوقی، با رعایت مقرراتی است که وضع شده یا خیر و آن ثبت شرکت ها است. ثبت شرکت به عنوان اقدام نهایی در تاسیس شرکت به شمار می رود. با توجه به ماده ی 95 قانون تجارت که ثبت کلیه ی شرکت های تجاری را الزامی دانسته، ثبت شرکت کامل کننده ی همه ی شرایط تشکیل و از جمله شرایط شکلی است.
    از طرفی دیگر فعالیت تحت عنوان شرکت به علت امتیازاتی که قانون برای شرکت ها در نظر گرفته است – نظیر اعطای وام– و حمایت هایی که از اشخاص حقوقی به عمل می آورد ، موجب اطمینان خاطر شرکت ها جهت فعالیت با امنیت شغلی بیشتر نسبت به فعالیت شخصی می گردد. همچنین ثبت شرکت، به شرکت ها امکان حضور در مناقصات و مزایدات را می دهد که سود قابل توجهی را برای طرفین معامله به همراه دارد.
    حال این سوال مطرح می شود که چه کسانی می توانند شرکت ثبت کنند؟ شرایط ثبت شرکت چیست؟
    به موجب قوانین ایران،  کسانی که می توانند در ایران شرکت ثبت نمایند به قرار ذیل می باشند:

    کلیه ی اشخاص حقیقی و حقوقی اعم از ایرانی و خارجی می توانند در ایران شرکت ثبت نمایند.
    اشخاص خارجی می توانند بدون شریک ایرانی به صورت مالکیت 100% در ایران شرکت ثبت نمایند.
    چند شرکت با هم می توانند بدون وجود اشخاص حقیقی شرکت مستقلی ثبت نمایند.(Joint Venture)
    در ادامه، به منظور تشریح کم و کیف موضوع ، ضمن توضیح راجع به شرایط عمومی و اختصاصی شرکت ، به شرح و بسط انواع شرکت که هر شرکت جهت ثبت و تاسیس به لحاظ الزامات قانونی ملزم به رعایت آن است می پردازیم و در انتها، مراحل ثبت انواع شرکت را بررسی می کنیم.
    در قرارداد شرکت مثل همه عقود و قراردادها باید شرایط عمومی صحت عقود رعایت شود که عبارتند از :
    1-. قصد و رضا
    قصد و رضا ناشی از اراده و اختیار است و فقدان هر یک موجب بطلان قرارداد است.فقدان قصد مثل اینکه قرارداد در حال مستی و بیهوشی واقع شود.فقدان رضا مثل اینکه شرکت بر اثر اکراه یا اشتباه یا تدلیس واقع شود.
    2- اهلیت
    شرکای شرکت باید اهلیت انجام دادن معامله را داشته باشند. اهلیت عبارت از داشتن رشد و عقل است.ملاک رشد از نظر قانون رسیدن به سن هیجده سال و ضابطه عقل عرف و نظر پزشک قانونی است.
    3- معین بودن موضوع
    موضوع شرکت یعنی معاملاتیکه انجام خواهد داد باید معین و مشخص باشد و شرکت برای امر مبهم و غیر معین باطل است.
    4-  قانونی بودن جهت و هدف
    جهت و هدف شرکت امر غیر قانونی مثل قاچاق و قمار و سرقت و اغتشاش و نظایر این ها باشد باطل است.
    علاوه بر شرایط عمومی شرایط اختصاصی شرکت عبارتند از :
    1- وجود شرکا
    شرکت با حداقل دو نفر تشکیل می شود ولی حداکثری برای تعداد شرکاء وجود ندارد
    2- همکاری شرکا
    همکاری شرکا در دادن سرمایه و حضور در مجامع عمومی و در صورت انتخاب شدن به نمایندگی شرکت از هیات مدیره و بازرسی حضور و فعالیت در آنست.
    3- سرمایه گذاری
    سرمایه شرکت اعم از نقد یا جنس و یا حتی هنر و عمل و امتیاز از طرف شرکاء تامین می شود.
    4- مبادرت به عملیات بازرگانی
    اساس شرکت تجاری بر انجام معاملات تجاری است. برای رفع هر گونه ابهام باید گفت که معاملات در غیر منقول و یا برای حوائج شخصی اگر چه از طرف شرکت های تجاری باشد تجارت محسوب نیست.
    5- تقسیم سود و زیان
    در شرکت ،سود و زیان بین شرکا تقسیم می شود و اگر شرکت ضرر بکند آن هم بین شرکا تقسیم خواهد شد.

    شرکت سهامی عام
    شرکت های سهامی به دلیل کثرت سرمایه، تعدد شرکاء و تنوع گستره فعالیت، مهم ترین و فعال ترین نوع شرکت در میان شرکت های موجودی به حساب می آیند. شرکت سهامی به دو نوع تقسیم می شود : شرکت سهامی عام و شرکت سهامی خاص . به موجب قانون، شرکت سهامی عام شرکتی است که موسسین آن ها قسمتی از سرمایه شرکت را از طریق فروش سهام به مردم تامین می کنند.
    یادآوری می شود که :
    1. در شرکت سهامی عام ، حداقل شرکا 5 نفر و حداقل هیات مدیره یا مدیران 5 نفر است.
    2. حداقل سرمایه اولیه ، مبلغ پنج میلیون ریال است که سرمایه شرکت توسط موسسین و عموم مردم تامین می شود. در صورتیکه سرمایه شرکت بعد از تاسیس به هر علت از حداقل مذکور کمتر شود باید ظرف یک سال نسبت به افزایش سرمایه تا میزان حداقل مقرر اقدام به عمل آید یا شرکت به نوع دیگر از انواع شرکت های مذکور در قانون تجارت تغییر شکل یابد وگرنه هر ذینفع می تواند انحلال آن را از دادگاه صلاحیتدار درخواست کند.هر گاه قبل از صدور رای قطعی موجب درخواست انحلال منتفی گردد دادگاه رسیدگی را موقوف خواهد نمود.
    3. سهم سرمایه موسسین نباید از 20 درصد سرمایه شرکت کمتر باشد.
    4. 35% از مبلغ مندرج در بند 3 مذکور باید به صورت نقدی توسط موسسین تامین و در حسابی تحت عنوان ” شرکت سهامی عام در شرف تاسیس ” نزد یکی از بانک ها سپرده شود.
    5. رسید سپرده نقدی و در صورتیکه بخشی از آن در قالب تعهد غیر نقدی باشد اسناد مالکیت مربوطه در همان بانکی که واریز نقدی در آن انجام پذیرفته ، تودیع و گواهی بانک به ضمیمه اظهارنامه به مرجع ثبت شرکت ها تسلیم شود.
    6.  مجمع عمومی موسس پس از رسیدگی و احراز پذیره نویسی کلیه سهام شرکت و پرداخت مبالغ لازم می بایست وارد شور شده و اساسنامه شرکت را تصویب و اولین مدیران و بازرس یا بازرسان شرکت را انتخاب می نمایند و مدیران و بازرسان باید کتباَ قبولی خود را اعلام و در این مرحله شرکت تشکیل شده محسوب می گردد. آنگاه اساسنامه به انضمام اظهارنامه شرکت و طرح اعلامیه پذیره نویسی سهام  به امضا کلیه موسسین رسیده باشد ، با قید نام روزنامه کثیرالانتشار منتخب ، در تهران به اداره ثبت شرکت ها و در شهرستان ها به دایره ثبت شرکت ها و در نقاطی که دایره ثبت وجود ندارد به اداره ثبت اسناد و املاک محل تسلیم و رسید دریافت شود. ( ماده 6 قانون تجارت )
    قابل ذکر است ، مسئولیت شرکا در شرکت سهامی عام   «به میزان مبلغ اسمی سهام هر شریک» است .

    مدارک لازم برای ثبت شرکت سهامی عام :
    مرحله اول: (مرحله تشکیل و تحصیل اجازه پذیره نویسی
    1- دو نسخه طرح اعلامیه پذیره نویسی که بایستی به امضاء کلیه موسسین رسیده باشد.
    2- دو نسخه اظهارنامه ی تکمیل شده
    3- دو نسخه طرح اساسنامه تکمیل شده
    4- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت موسسین
    5- اصل گواهی بانکی مبنی بر پرداخت سرمایه (حداقل 35% از 20 % سرمایه تعهد شده)
    6- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
    7- اصل مجوز اولیه از سازمان بورس و اوراق بهادار
    8-تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت نام پیشنهادی های و همچنین فیش واریزی مربوطه
    مرحله دوم: ( مرحله ایجاد و ثبت شرکت های عام سهامی)
    1- دو نسخه اساسنامه که به تصویب مجمع عمومی موسس رسیده باشد.
    2- دو نسخه صورتجلسه مجمع عمومی موسسین متضمن تصویب اساسنامه تعیین،اعضاء هیئت مدیره،انتخاب بازرسان و روزنامه های کثیرالانتشار
    3- دو نسخه صورتجلسه هیات مدیره
    4- اصل گواهی بانکی مبنی بر پرداخت حداقل 35% سرمایه شرکت(در صورتیکه قسمتی از سرمایه موسسین بصورت غیر نقدی باشد)
    5- اصل مجوز سازمان بورس و اوراق بهادار(مجوز ثانویه)

    شرکت سهامی خاص
    شرکت سهامی خاص، شرکتی است که سرمایه آن به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام، محدود به مبلغ اسمی آنان است. تعداد سهامداران شرکت سهامی خاص نباید از سه نفر کمتر باشد.
    لازم است بلافاصله قبل از نام شرکت یا بعد از آن عنوان ” شرکت سهامی خاص ” در تمام اوراق و اطلاعیه ها و آگهی های آن به طور روشن و خوانا نوشته شود. این نوع از شرکت ، جهت اخذ نمایندگی ها و یا شرکت در مناقصات و مزایده های دولتی و نمایشگاه ها و همچنین اخذ تسهیلات بانکی از اعتبار نسبتاَ خوبی برخوردار است. از آن جایی که صاحبان شرکت سهامی خاص می توانند تا 10 برابر سرمایه ثبت شده خود از سیستم بانکی وام بگیرند ، بنابراین در هنگام اخذ تسهیلات معمولاَ می بایست افزایش سرمایه داشته باشند.
    با ثبت شرکت سهامی خاص، می توان با جمع آوری سرمایه های کوچک  در محیطی دوستانه ، به انجام فعالیت تجاری پرداخت. البته ،سرمایه شرکت های سهامی خاص قابل معامله در بازار بورس نیست اما توسط مردم به راحتی قابل داد و ستد می باشد.
    در رابطه با ثبت شرکت سهامی خاص نکات ذیل حائز اهمیت است :
    1- حداقل 3 نفر عضو اصلی در شرکت که به سن قانونی رسیده باشند. ( 18 سال تمام )
    2- حداقل سرمایه شرکت 1.000.000 ریال باشد.
    3- در بدو تاسیس حداقل 35% سرمایه به صورت نقدی باید به حساب شرکت تودیع شود.
    4- در صورت سرمایه غیر نقدی ( در صورت وجود ) باید به تفکیک تقویم و در اظهارنامه منعکس گردد.
    5- سرمایه شرکت صرفاَ توسط موسسین تامین می شود.موسسین شرکت،نسبت به کلیه اعمال و اقداماتی که به منظور تاسیس و به ثبت رسانیدن شرکت انجام می دهند،مسوولیت تضامنی دارند.تا وقتی که شرکت به ثبت نرسیده است،صدور ورقه سهم یا گواهینامه موقت سهم ممنوع است.در صورت تخلف امضاء کنندگان آن ها،مسوول جبران خسارات اشخاص ثالث خواهند بود.
    6- اعضاء هیات مدیره باید حداقل از 2 نفر تشکیل گردد و اعضا و هیات مدیره باید حداقل دارنده یک سهم باشند و اعضا و هیات مدیره نباید دارای سوء پیشینه کیفری باشند.

    مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت سهامی خاص به قرار ذیل است :
    1- دو برگ اظهارنامه شرکت سهامی خاص،تکمیل آن و امضاء ذیل اظهارنامه توسط کلیه ی سهامداران
    2- دو جلد اساسنامه شرکت سهامی خاص که ذیل تمام صفحات آن به امضاء کلیه ی سهامداران رسیده باشد.
    3- دو نسخه صورت جلسه مجمع عمومی موسسین که به امضاء سهامداران و بازرسین رسیده باشد.
    4- دو نسخه صورت جلسه هیئت مدیره که به امضاء مدیران منتخب مجمع رسیده باشد.
    5- فتوکپی شناسنامه کلیه سهامداران و بازرسین برابر اصل شود.
    6- ارائه گواهی پرداخت حداقل 35% سرمایه شرکت از بانکی که حساب شرکت در شرف تاسیس در آن جا باز شده است.
    تذکر: در صورتی که مقداری از سرمایه ی شرکت آورده ی غیر نقدی باشد (اموال منقول و غیر منقول) ارائه ی تقویم نامه کارشناس رسمی دادگستری الزامی است و در صورتیکه اموال غیر منقول جزء سرمایه شرکت قرار داده شود ارائه ی اصل سند مالکیت ضروری است.
    7- ارائه مجوز در صورت نیاز بنا به اعلام کارشناس اداره ثبت شرکت ها
    8- کپی کارت ملی
    توجه: کلیه شرکت های سهامی خاص موظفند یک جلد دفتر سهام جهت ثبت سهام شرکت تهیه نمایند و تغییرات سهام نیز طبق مقررات در آن ثبت گردد.

    شرکت با مسئولیت محدود
    شرکت با مسئولیت محدود ، شرکتی است که بین دو یا چند نفر برای امور تجاری تشکیل شده و هر یک از شرکاء بدون اینکه سرمایه به سهام یا قطعات سهام تقسیم شده باشد ، فقط تا میزان سرمایه خود در شرکت مسئول قروض و تعهدات شرکت است . در اسم شرکت باید عبارت ( با مسئولیت محدود ) قید شود و همچنین اسم شرکت نباید متضمن نام هیچ یک از شرکاء باشد والا شریکی که اسم او در اسم شرکت قید شده و در مقابل اشخاص ثالث حکم شریک ضامن را در شرکت تضامنی خواهد داشت . ( م 95 ق.ت )
    حداقل تعداد شرکاء در شرکت با مسئولیت محدود دو نفر خواهد بود. ( م 94 ق. ت) . در هر شرکت با مسئولیت محدود که تعداد شرکاء بیش از 12 نفر باشند باید دارای هیات نظار بوده و هیات نظار لااقل سالی یک مرتبه مجمع عمومی شرکاء را تشکیل دهد . ( م 109 ق. ت) هیات نظار مرکب از 3 نفر بوده که از بین شرکاء برای مدت یک سال انتخاب می شوند و اعضای هیات نظار نبایستی عضو هیات مدیره شرکت باشند.
    شرایط تشکیل شرکت با مسئولیت محدود :
    الف- شرایط شکلی تشکیل شرکت
    تشکیل شرکت با مسئولیت محدود باید به موجب قرارداد کتبی میان شرکا باشد و کلیه شرکا باید این قرارداد را شخصاَ یا توسط وکیل دارای اختیار امضا کنند.این قرارداد باید حتماَ به صورت رسمی تنظیم شود والا طبق مواد 47 و 48 قانون ثبت بلا اثر خواهد بود.
    در شرکتنامه باید به صراحت قید شده باشد که سهم الشرکه های غیر نقدی هر کدام به چه میزان تقویم شده است.این نکته که موضوع ماده 97 قانون تجارت است،تنها نکته ای نیست که باید در شرکتنامه قید شود، ولی اهمیت آن از دیگر نکات بیشتر است؛ چرا که قانون گذار عدم ذکر آن را در قرارداد شرکت ، موجب بطلان قرارداد تلقی کرده است.( ماده 100 ق.ت )
    البته تنها چیزی که موجب بطلان قرارداد شرکت است ، عدم قید میزان تقویمی سهم الشرکه های غیر نقدی است.بنابراین، هر گاه در شرکتنامه میزان سرمایه نقدی قید نشده باشد و یا به صراحت قید نشده باشد که سرمایه کلاَ یا جزئاَ پرداخت شده است یا خیر ، قرارداد شرکت باطل نیست.
    اما در مواد 107 ، 108 و 111 قانون تجارت به ” اساسنامه ” شرکت با مسئولیت محدود هم اشاره شده است.آیا وجود اساسنامه ، علاوه بر شرکتنامه برای تشکیل شرکت ضروری است یا خیر ؟ جواب قطعاَ منفی است و اغلب اوقات در عمل برای این نوع شرکت اساسنامه تنظیم نمی شود و این امر ، در صورتی که در شرکتنامه تمام موارد لازم راجع به شرکت قید شده باشد ، ضروری هم نیست.
    علی الاصول در شرکتنامه باید نکاتی چند قید شود ، از جمله : سهم هر یک از شرکا در سود و زیان ، اینکه سرمایه شرکت پرداخت شده است و اینکه مدیران شرکت چه اختیاراتی خواهند داشت.مع ذلک، عدم قید این نکات موجب بی اعتباری شرکت نخواهد بود.اسم شرکت نیز باید در شرکتنامه قید شود که نباید متضمن اسم هیچ یک از شرکا باشد والا شریکی که اسم او در اسم شرکت قید شده ، در مقابل اشخاص ثالث ، حکم شریک ضامن در شرکت تضامنی را خواهد داشت.( ماده 95 ق.ت)
    ب- شرایط ماهوی تشکیل شرکت
    قواعد ماهوی راجع به تشکیل شرکت با مسئولیت محدود عمدتاَ به دلیل حفظ حقوق اشخاص ثالث ، یعنی طلبکاران شرکت ، وضع شده اند.این شرایط را می توان به دو دسته تقسیم کرد: شرایط راجع به شرکا و شرایط راجع به سرمایه شرکت
    1.شرایط راجع به شرکا
    در قانون تجارت،شرکت با مسئولیت محدود باید لااقل دو شریک داشته باشد.قانون تجارت سقفی برای تعداد شرکا معین نکرده است.بنابراین ، این شرکت می تواند متضمن هر تعداد شریک باشد.
    2.شرایط راجع به سرمایه
    قانون گذار ایران هیچ گونه حداقل و حداکثری برای سرمایه شرکت با مسئولیت محدود معین نکرده است.بنابراین ، سرمایه شرکت می تواند به هر میزانی باشد.نتیجه این وضع در حقوق ایران این است که شرکت با مسئولیت محدود ، علی الاصول هیچ گاه نمی تواند به دلیل میزان سرمایه اش باطل اعلام شود ، برخلاف آنچه در مورد شرکت های سهامی صدق می کند.
    سرمایه شرکت از سهم الشرکه های شرکا تشکیل می شود که ممکن است به هر میزانی باشد.مع ذلک ، نمی تواند به شکل اوراق تجارتی قابل انتقال ، اعم از بانام یا بی نام درآید.( ماده 102 ق.ت ) ؛ پذیره نویسی سهام این نوع شرکت نیز ممنوع است.سرمایه شرکت می تواند از آورده های نقدی تشکیل شده باشد یا از آورده های غیر نقدی
    2.1 آورده نقدی
    ماده 96 قانون تجارت تشکیل شرکت با مسئولیت محدود را به پرداخت تمام سرمایه نقدی موکول کرده است.برخلاف آنچه در شرکت های سهامی معتبر است ، قانون گذار حداقلی برای سرمایه معین نکرده و فرض کرده است که وضع این قاعده می تواند تضمینی کافی برای طلبکاران در پرداخت طلبشان توسط شرکت باشد.
    قانون گذار شکل و تشریفات به خصوصی را برای پرداخت سرمایه نقدی پیش بینی نکرده است و در نتیجه ، پرداخت ممکن است به هر صورتی باشد ، مشروط بر اینکه واقعی باشد.به این ترتیب ، پرداخت می تواند با پول نقد یا چک و یا با حواله حساب به حساب صورت گیرد ، اما هیچ لزومی ندارد که برای پرداخت به شرکت ، حساب به خصوصی در بانک باز شود ، هر چند در عمل تشکیل دهندگان شرکت های با مسئولیت محدود چنین می کنند و وجوه دریافتی از شرکا را در حساب مخصوصی واریز می کنند تا پس از تشکیل شرکت مورد استفاده قرار گیرد.به هر حال پرداخت باید قبل از تشکیل شرکت صورت گیرد و اگر در مدت معقولی پس از پرداخت توسط بعضی از شرکا ، شرکت به سبب عدم پرداخت سهم شرکای دیگر تشکیل نشود ، شرکایی که سهم خود را پرداخته اند می توانند از دادگاه تقاضا کنند که وجه پرداختی به آن ها مسترد شود.
    2.2 آورده غیر نقدی
    علی الاصول آنچه درباره پرداخت سرمایه نقدی گفته شد ، در مورد آورده های غیر نقدی نیز صدق می کند.مع ذلک ، در مورد آورده های غیر نقدی می بایست نکات چندی را در نظر گرفت و آن اینکه آورده های غیر نقدی که صورت مال دارند.این آورده ها باید تقویم شوند و در شرکتنامه ،ارزش آن ها مشخص شود.تشکیل شرکت با مسئولیت محدود مشروط به تقویم و تسلیم این اموال است.( مواد 96 و 97 ق.ت ) البته تسلیم باید به گونه ای باشد که شرکت بتواند هر گونه تصرفی در مال انجام دهد.
    در رابطه با شریکی نیز که صنعت خود را می آورد قابل اذعان است که با توجه به اینکه قانون تجارت ما منعی در آوردن صنعت به عنوان حصه ندارد باید این گونه تلقی کرد که در حقوق ما آوردن صنعت به عنوان حصه در شرکت با مسئولیت محدود مجاز است ، اما مسلم است که تقویم این حصه در حقوق طلبکاران تاثیری ندارد، چه در تشکیل سرمایه موثر نیست ، بلکه برای تعیین سهم شریک در سود شریک است.

    مدارک مورد نیاز جهت ثبت شرکت با مسئولیت محدود:
    1- دو نسخه شرکتنامه ی تکمیل شده
    2-  دو نسخه تقاضانامه ی تکمیل شده
    3- دو نسخه اساسنامه ی تکمیل شده
    4- تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت نام های پیشنهادی و همچنین فیش واریزی
    5- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
    6- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه ی شرکا،مدیران و هیات نظار(در مواردی که تعداد شرکا بیش از 12 نفر باشد)
    7- اصل گواهی عدم سوپیشینه جهت اعضا ی هیات مدیره،مدیر عامل
    8- دو نسخه صورتجلسه ی مجمع عمومی موسس
    9- دو نسخه صورتجلسه ی هیات مدیره
    10-  اصل وکالتنامه ی وکیل دادگستری در صورتی که ثبت شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.

    شرکت تضامنی
    شرکت تضامنی، شرکتی است که تحت اسم مخصوص برای امور تجاری، بین دو یا چند نفر با مسئولیت تضامنی تشکیل می شود. اگر دارایی شرکت برای پرداخت تمام بدهی های شرکت کافی نباشد ، هر یک از شرکا مسئول پرداخت تمام بدهی های شرکت است. هر قراری که بین شرکا برخلاف این ترتیب داده شده باشد ، در مقابل اشخاص ثالث کان لم یکن خواهد بود.
    در نام شرکت ، عبارت ” شرکت تضامنی ” و لااقل اسم یکی از شرکا باید ذکر شود. به علاوه در صورتی که نام شرکت مشتمل بر نام تمام شرکا نباشد ، بعد از اسم شریک یا شرکایی که ذکر شده است ، کلماتی از قبیل ” و شرکا”  یا ” و برادران ” باید قید شود.
    مادام که شرکت تضامنی منحل نشده است ، بدهیهای آن را باید از خود شرکت مطالبه کرد ؛ یعنی قبل از انحلال ، دارایی خود شرکت وثیقه طلب طلبکاران آن است و پس از انحلال، نخست دارایی شرکت بین طلبکاران وی تقسیم می شود. اگر دارایی شرکت برای پرداخت تمام طلب طلبکاران کافی نباشد، آن ها می توانند برای گرفتن باقیمانده طلب خود به شرکا مراجعه کنند و آن را از دارایی شخصی آن ها وصول کنند؛ بنابراین دارایی شرکت تضامنی، حایل بین طلبکاران شرکت و دارایی شرکاست و تا وقتی که شرکت تضامنی منحل نشود و پس از انحلال و پرداخت طلب طلبکاران طلبی باقی نماند ، طلبکاران شرکت حق مراجعه به شرکا را ندارند. طلبکاران برای وصول باقیمانده مذکور می توانند به اختیار خود به هر یک از شرکا منفرداَ یا به دو یا چند و یا همه آن ها مجتمعاَ مراجعه و علیه آن ها در دادگاه اقامه دعوی کنند. در هر حال هیچ یک از شرکا حق ندارد به استناد اینکه میزان باقیمانده بدهی شرکت از میزان سرمایه او در شرکت ، تجاوز می کند از پرداخت بدهی مذکور خودداری کند و استناد وی در دادگاه مسموع نخواهد بود. هر قراری که بین شرکا برخلاف این نرتیب گذاشته شده باشد ، در مقابل طلبکاران شرکت باطل است ؛ زیرا اصل تضامن جزء ذات شرکت تضامنی و از مقررات آمره قانونی است و قرارهای شخصی شرکا نمی تواند آن را برهم زند ؛ ولی چنین قرارهایی در روابط بین شرکا لازم الرعایه است ؛ زیرا تعارضی با اصل فوق الاشعار ندارد. در رابطه بین شرکا ، مسئولیت هر یک از آن ها در پرداخت بدهی های شرکت ، به نسبت سرمایه ای است که در شرکت گذاشته اند ، مشروط بر اینکه شرکا در بین خود قرار دیگری نگذاشته و ترتیب دیگری اتخاذ نکرده باشند. در هر حال هر گاه احدی از شرکا یا بعضی از آن ها طلب طلبکاران شرکت را بپردازد، می تواند به هر کدام از شرکای دیگر مراجعه کند و قسمتی از پرداختی خود را به نسبت سرمایه ای که وی در شرکت دارد از او وصول کند.
    سرمایه شرکا ممکن است نقدی و غیر نقدی باشد. شرکت تضامنی وقتی تشکیل می شود که تمام سرمایه نقدی پرداخت و سهم الشرکه غیرنقدی، تقویم و تسلیم شده باشد. هیچ یک از شرکا نمی تواند سهم خود را به دیگری منتقل کند ، مگر اینکه تمام شرکا به این امر رضایت دهند. امور شرکت را مدیر یا مدیرانی اداره می کنند که شرکا آن ها را از بین خود یا از خارج انتخاب می کنند. تقسیم منافع شرکت بین شرکا و حق رای شرکا در امور مربوط به شرکت ، به نسبت سهم الشرکه ای است که در شرکت دارند، مگر اینکه شرکتنامه ترتیب دیگری را اتخاذ کرده باشد. مسئولیت مدیر یا مدیران شرکت تضامنی در مقابل شرکا همان مسئولیتی است که وکیل در مقابل موکل دارد.

    مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت تضامنی :
    1- دو نسخه شرکتنامه تکمیل شده
    2- دو نسخه تقاضانامه تکمیل شده
    3- دو نسخه اساسنامه تکمیل شده
    4- تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت نام های پیشنهادی و همچنین فیش واریزی
    5- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذی ربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
    6- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه ی شرکاء،مدیران و هیات نظار(در مواردی که تعداد شرکا بیش از 12 نفر باشند)
    7- اصل گواهی عدم سوءپیشینه جهت امضای هیئت مدیره،مدیر عامل
    8- دو نسخه صورتجلسه ی مجمع عمومی موسسین
    9- دو نسخه صورتجلسه ی هیات مدیره
    10- اصل وکالتنامه ی وکیل دادگستری در صورتی که ثبت شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.

    شرکت نسبی
    شرکت نسبی یکی دیگر از شرکت های شخصی است که با اتکا بر شخصیت و اعتبار شرکا تشکیل شده ، فعالیت می کند. در تعریف شرکت نسبی می توان گفت : شرکت نسبی شرکتی است که برای امور تجاری، در تحت اسم مخصوص بین دو یا چند نفر تشکیل می شود و مسئولیت هر یک از شرکا در برابر بدهی های شرکت به نسبت سرمایه ای است که در شرکت گذاشته است ، بنابراین هر گاه دارایی شرکت برای پرداخت تمام بدهی های آن کافی نباشد ، هر یک از شرکا بر خلاف شرکت تضامنی، مسئول پرداخت تمام باقیمانده آن نیست بلکه به نسبت سرمایه ای که در شرکت دارد، مسئول پرداخت است. در شرکت نسبی نیز مانند شرکت تضامنی، دارایی شرکت حایل بین طلبکاران شرکت و دارایی شرکاست و تا وقتی شرکت منحل نشود و پس از انحلال و پرداخت طلب طلبکاران ، باقیمانده ای از طلب آن ها نماند ، طلبکاران شرکت حق مراجعه به شرکا را ندارند.
    در نام شرکت نسبی ، عبارت ” شرکت نسبی ” و لااقل اسم یک نفر از شرکا باید ذکر شود. در صورتی که اسم شرکت مشتمل بر نام تمام شرکا نباشد ، بعد از اسم شریک یا شرکایی که ذکر شده است ، کلماتی از قبیل ” و شرکا ” یا ” و براداران ” باید قید شود. سرمایه شرکا ممکن است نقدی و غیر نقدی باشد.
    شرکت نسبی وقتی تشکیل می شود که تمام سرمایه نقدی تادیه و سهم الشرکه غیر نقدی، تقویم و تسلیم شده باشد. منافع شرکت به نسبت سهم الشرکه که بین شرکا تقسیم می شود ، مگر آنکه شرکتنامه ترتیب دیگری مقرر کرده باشد. همچنین حق رای شرکا به نسبت سرمایه آن هاست ، مگر اینکه شرکتنامه ترتیب دیگری را معین کند. در شرکت نسبی هیچ یک از شرکا جز با رضایت همه آن ها نمی تواند سهم خود را به دیگری منتقل کند. مدیریت شرکت بر عهده مدیرانی است که شرکا از بین خود یا از خارج انتخاب می کنند و مسئولیت آن ها در برابر شرکا مانند دمسئولیت مدیران شرکت تضامنی، همان مسئولیتی است که وکیل در برابر موکل دارد.

    مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت نسبی :
    1- دو نسخه شرکتنامه ی تکمیل شده
    2- دو نسخه تقاضانامه ی تکمیل شده
    3- دو نسخه اساسنامه ی تکمیل شده
    4- تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت
    5- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
    6- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه شرکا ،مدیران و هیات نظار(در مواردی که تعداد شرکا بیش از دوازده نفر باشد)
    7- اصل گواهی عدم سوپیشینه جهت اعضاء هیات مدیره،مدیر عامل
    8- دو نسخه صورتجلسه ی مجمع عمومی موسسین
    9- دو نسخه صورتجلسه ی هیات مدیره
    10- اصل وکالتنامه ی وکیل دادگستری در صورتی که ثبت شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.

    شرکت مختلط سهامی
    شرکت مختلط سهامی، شرکتی است که تحت اسم مخصوصی، بین یک عده شرکای سهامی و یک یا چند نفر شریک ضامن تشکیل می شود. شرکای سهامی کسانی هستند که سرمایه آن ها به صورت سهام متساوی القیمه درآمده و مسئولیت آن ها تا میزان سرمایه ای است که در شرکت دارند. شریک ضامن کسی است که سرمایه او به صورت سهام درنیامده و مسئول کلیه بدهی هایی است که ممکن است علاوه بر دارایی شرکت پیدا شود. در صورت تعدد شریک ضامن ، مسئولیت آن ها در مقابل طلبکاران شرکت و روابط آن ها با یکدیگر تابع مقررات شرکت تضامنی خواهد بود.
    در نام شرکت باید عبارت ” شرکت مختلط ” و لااقل اسم یکی از شرکای ضامن قید شود. بهتر است کلمه ” سهامی ” نیز در آن ذکر شود تا تمیز آن در بادی امر از شرکت مختلط دیگر ممکن باشد.
    مدیریت شرکت مختلط سهامی، مخصوص به شریک یا شرکای ضامن است که می توانند خود ، مدیریت را بر عهده بگیرند و یا شخص یا اشخاص دیگری به عنوان مدیر شرکت تعیین کنند. در هر یک از شرکت های مختلط سهامی، هیئت نظار مرکب از لااقل سه نفر وجود دارد. اعضای هیئت باید از شرکا باشند و انتخاب آن ها با مجمع عمومی شرکاست. ترتیب انتخاب هیئت نظار و مدت آن در اساسنامه تعیین می شود و در هر حال اولین هیئت نظار برای یک سال انتخاب خواهد شد.
    اعضای هیئت نظار دفاتر و صندوق و کلیه اسناد شرکت را بررسی و همه ساله گزارشی به مجمع عمومی تسلیم می کنند. هیئت نظار می تواند شرکای شرکت را برای تشکیل مجمع عمومی دعوت کند. می توان گفت که تعداد شرکای شرکت مختلط سهامی حداقل باید 4 نفر باشد ؛ زیرا بنا بر آنچه گفته شد ، در شرکت مختلط  سهامی حداقل وجود سه نفر از شرکا برای عضویت در هیئت نظار و یک نفر شریک ضامن برای مدیریت لازم است و طبق اصول کلی، مدیر شرکت نمی تواند عضو هیئت نظار که سمت بازرسی شرکت را دارد باشد.

    مدارک لازم برای ثبت شرکت مختلط سهامی :
    1- یک نسخه مصدق از شرکت نامه
    2- یک نسخه مصدق از اساسنامه
    3- اسامی مدیر یا مدیران شرکت
    4- نوشته ای با امضای مدیر شرکت ،حاکی از تعهد پرداخت تمام سرمایه و پرداخت واقعی لااقل ثلث از آن سرمایه
    5- سوابق مصدق از تصمیمات مجمع عمومی در موارد مذکور در مواد 40،41 و 44
    6- نوشته ای با امضای مدیر شرکت،حاکی از پرداخت تمام سرمایه ی نقدی شرکای ضامن و تسلیم تمام سرمایه ی غیر نقدی با تعیین قیمت حصه های غیر نقدی

    شرکت مختلط غیر سهامی
    شرکت مختلط غیر سهامی، شرکتی است که برای امور تجاری، در تحت اسم مخصوصی، بین یک یا چند نفر شریک ضامن و یک یا چند نفر شریک با مسئولیت محدود ، بدون انتشار سهام تشکیل می شود. شریک ضامن مسئول کلیه بدهی هایی است که ممکن است علاوه بر دارایی شرکت پیدا شود. شریک با مسئولیت محدود کسی است که مسئولیت او فقط تا میزان سرمایه ای است که در شرکت دارد.
    در نام شرکت باید ” شرکت مختلط ” و لااقل اسم یکی از شرکای ضامن قید شود. بهتر است کلمه ” غیر سهامی ” نیز در آن ذکر شود تا تمیز آن از شرکت مختلط دیگر آسان باشد.
    هر گاه شریک ضامن بیش از یک نفر باشد ، مسئولیت آن ها در مقابل طلبکاران شرکت و روابط آن ها با یکدیگر ، تابع مقررات راجع به شرکت تضامنی خواهد بود. مدیریت شرکت مختلط غیر سهامی، مانند شرکت مختلط سهامی به عهده شریک یا شرکای ضامن است که می توانند مدیر یا مدیرانی برای شرکت تعیین کنند یا خود شخصاَ مدیریت شرکت را عهده دار شوند. تشکیل شرکت مختلط غیر سهامی، با دو نفر شریک ممکن است ؛ زیرا همان طور که در بالا گفته شد ، برای تشکیل آن یک نفر شریک ضامن و یک نفر شریک با مسئولیت محدود می تواند کافی باشد.

    مدارک مورد نیاز جهت ثبت شرکت مختلط  غیر سهامی:
    1- یک نسخه ی مصدق از شرکت نامه
    2- یک نسخه ی مصدق از اساسنامه(اگر باشد)
    3- اسامی شرکت یا شرکای ضامن که سمت مدیریت دارند.

    شرکت های تعاونی
    شرکت های تعاونی برای تامین منافع مادی و بهبود وضع اجتماعی اعضا و براساس توحید مساعی و همکاری آن ها تشکیل می شود ، در تعریف شرکت تعاونی می توان چنین گفت : شرکت تعاونی شرکتی است که برای فعالیت در امور مربوط به تولید و توزیع ، در جهت اهداف مصرح در قانون بخش تعاونی و به منظور بهبود وضع اقتصادی و اجتماعی اعضا از طریق همکاری و تشریک مساعی آن ها با رعایت قانون مذکور تشکیل می شود. لذا چنانچه قصد دارید فعالیت تعاونی زیر نظر وزارت تعاون داشته باشید این نوع از شرکت برای شما گزینه ی مناسبی است.
    در شرکت تعاونی، حداقل شرکا 7 نفر، حداقل سرمایه محدودیتی ندارد ، حداقل هیات مدیره یا مدیران ، یک نفر یا بیشتر و مسئولیت شرکا در شرکت تعاونی  « در صورت سهامی بودن به میزان مبلغ اسمی هر سهامدار.در غیر سهامی: با توجه به تراضی شرکا در اساسنامه» می باشد.
    فقط اشخاص حقیقی، یعنی افراد انسانی،می توانند به تشکیل شرکت تعاونی اقدام کنند و به عضویت آن درآیند.این مطلب از منطوق ماده 8 قانون بخش تعاونی که می گوید:”عضو در شرکت های تعاونی،شخصی است حقیقی”مستفاد می شود.

    مدارک لازم برای ثبت و اخذ مجوز :
    مدارک و اوراق ذیل بایستی توسط هیات مدیره همراه با درخواست خود تحویل اداره تعاون گردد :
    1- اساسنامه مصوب شرکت
    2- دعوتنامه تشکیل اولین مجمع عمومی عادی
    3- صورتجلسه اولین مجمع عمومی عادی ، دایر بر تصویب اساسنامه و انتخاب اولین هیات مدیره و بازرس یا بازرسان .
    4- رسید پرداخت مقدار وجوه لازم التادیه سرمایه تعاونی ، طبق اساسنامه
    5- مدارک مربوط به تقویم و تسلیم آن مقدار از سرمایه که به صورت جنبی بوده است.
    6- فهرست اسامی و مشخصات داوطلبان تشکیل تعاونی .
    7-  فهرست اسامی حاضران در اولین مجمع عمومی عادی که حاوی امضای آن ها باشد.
    8-  فهرست اسامی و مشخصات و نشانی اعضای اولین هیات مدیره و بازرس یا بازرسان اعم از اصلی و علی البدل و مدیر عامل که حاوی امضای آن ها باشد.
    9- قبولی کتبی اعضای اولین هیات مدیره و بازرس یا بازرسان
    10- صورتجلسه راجع به جلسه اولین هیات مدیره دایر بر انتخاب رئیس و نایب رئیس و منشی هیات مدیره ، انتخاب صاحبان امضاهای مجاز و اسامی و مشخصات آن ها و انتخاب مدیر عامل
    _ ثبت انواع شرکت :
    مرجع ثبت شرکت ها در تهران ” اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی ” و در خارج از تهران ” اداره ثبت اسناد و املاک ” مرکز اصلی فعالیت شرکت است که دفتری مخصوص برای ثبت شرکت ها اختصاص داده است. در صورتیکه در محل مربوطه ، ثبت اسناد نباشد ، دفاتر اسناد رسمی یا دفتر دادگاه مرجع ثبت خواهد بود .
    جهت ثبت شرکت ابتدا به سامانه اداره ثبت شرکت ها به نشانی  مراجعه نموده و پس از تکمیل اطلاعات خواسته شده ( شامل درج مشخصات متقاضی، انتخاب نام شرکت ، . کد پستی و شماره تلفن، شماره دورنگار، پست الکترونیک شرکت ، نوع سرمایه شخص حقوقی، شعبه شرکت و.. ) اوراق لازم را در سامانه بارگذاری نمایید. شایان ذکر است در انتخاب نام شرکت توجه به نکات ذیل ضروری است :
    – دارای معنا و مطابق با فرهنگ اسلامی باشد.
    – واژه ی بیگانه نباشد و فارسی باشد.
    – دارای سابقه ثبت نباشد.
    – جهت تعیین  اسم شرکت حداقل تعداد سیلاب ها 3 سیلاب است.
    – لاتین نباشد.
    – از عنوان های دانشمندان و کاشفان در عصر حاضر انتخاب نشود.
    – در انتخاب نام شرکت حتماَ باید از اسم خاص استفاده شود.
    – اشخاص حقوقی که ثبت نام پیشنهادی آن ها مستلزم اخذ مجوز از مراجع ذیصلاح است باید پیش از ارایه تقاضای ثبت تاسیس به مرجع ثبت شرکت ها،به طریق مقتضی نسبت به اخذ مجوز اقدام و به ضمیمه مدارک تسلیم نمایند.
    پس از طی این مراحل ، کارشناس حقوقی به بررسی اطلاعات وارد شده می پردازد  ، اگر دارای نقص باشد برای شما درسامانه ابلاغ رفع نقص ارسال می گردد و باید نقص را رفع نمایید و در صورت عدم نقص اطلاعات ، آن را تاًیید می کند.پس از پذیرش اینترنتی از طریق سامانه و اخذ تاًییدیه ی پذیرش ، باید نسخ اصلی صورت جلسات تنظیمی و ضمائم آن ها را از طریق باجه های پست به صورت سفارشی به آدرس ذکر شده در تاًییدیه ی پذیرش ارسال نمایید و از مراجعه ی حضوری به منظور تحویل مدارک خودداری کنید.
    سپس ، در صورت تکمیل بودن مدارک، مسئول اداره ، دستور ثبت در دفتر ثبت شرکت ها را صادر می نماید و شرکا تماماً ذیل ثبت را امضا خواهند نمود. در آخر، یک نسخه اساسنامه و شرکتنامه و اظهارنامه، تحویل موسسین می گردد.در صورتی که سند مالکیت هم وجود داشته باشد، به مدیران تحویل می گردد و نسخه ی دیگر اظهارنامه و اساسنامه و شرکتنامه و پیش نویس آگهی را که تشکیل پرونده گردیده، جهت تحریر به اتاق تایپ ارسال می دارد.
    بدین ترتیب، تقریبا تمامی کارها انجام شده است و تنها باید آگهی ثبت شرکت در روزنامه رسمی چاپ شود که در آن ، نام شرکت، نوع و زمینه ی  فعالیت شرکت درج می گردد.

  • نظرات() 
  • لینک

    دوشنبه 6 آبان 1398













  • نظرات() 
  • پنجشنبه 2 آبان 1398


     
    شرکت تعاونی شرکتی است از اشخاص حقیقی و حقوقی که به منظور رفع نیازمندی های مشترک و بهبودی وضع مادی و اجتماعی اعضاء از طریق خودیاری و کمک متقابل و همکاری آن ها طبق اصولی که در قانون تعاونی ها مطرح است تشکیل می شود.

    موضوع شرکت های تعاونی ممکن است یک یا چند منظوره باشد. مانند انجام خدمات عمومی، هرگونه فعالیت مربوط به تولید محصولات کشاورزی و صنعتی و فروش محصولات مزبور، تهیه و توزیع هر نوع کالا و لوازم مورد نیاز زندگی و حرفه ای آنان ( شرکاء ) ، تحصیل وام و اعتبار برای شرکاء ، قرار دادن وسائل کار در اختیار کسانی که قادر به کار هستند ولی وسائل کار و توان مالی ندارند ( مثل دار قالی بافی و پشم جهت فرش بافی ) ، اقدام به عملیات ساختمانی و ایجاد مسکن و …
    با توجه به آن چه گفته شد، چند نمونه از شرکت های تعاونی عبارت است از :
    1- شرکت تعاونی تولید اعم از محصولات کشاورزی، صنعتی، دامداری و پرورش طیور
    2- شرکت تعاونی فروش محصولات
    3- شرکت تعاونی مصرف لوازم مورد نیاز زندگی شرکاء
    4- شرکت تعاونی صنوف
    5- شرکت تعاونی روستایی
    6- شرکت تعاونی ساختمان یا مسکن
    7- شرکت تعاونی وام و اعتبار
    در این نوع شرکت ، مسئولیت هر یک از سهامداران در مقابل قروض و دیون شرکت محدود به مبلغ اسمی سهم یا سهامی است که سهامدار در شرکت تعاونی دارا می باشد.
    شایان ذکر است، شرکت تعاونی، مانند شرکت های تجاری، دارای شخصیت حقوقی است و دارایی آن، مجزا و مستقل از دارایی اعضاء می باشد.

    ارکان شرکت تعاونی
    شرکت تعاونی برای اداره امور خود دارای ارکان ذیل است :
    – مجامع عمومی ؛
    – هیئت مدیره ؛
    – بازرسی .

    اعضاء شرکت تعاونی
    در شرکت تعاونی :
    1-  تعداد اعضاء شرکت تعاونی نمی تواند کمتر از 7 نفر باشد.
    2-  اعضاء می توانند شخص حقیقی یا حقوقی باشند.
    3-  اگر عضو شخص حقوقی است، باید در زمره اشخاص حقوقی غیردولتی باشد. بنابراین دولت ، وزارتخانه ها ، سازمان های دولتی و شرکت های دولتی نمی توانند به عنوان عضو در یک شرکت تعاونی وارد شوند.
    4-  شرایط عضویت در تعاونی ها عبارت است از : تابعیت جمهوری اسلامی ایران ، عدم ممنوعیت قانونی و حجر ، خرید حداقل سهام مقرر در اساسنامه ،درخواست کتبی عضویت و تعهد به رعایت مقررات اساسنامه تعاونی ، عدم عضویت در تعاونی مشابه.

    حداقل سرمایه در شرکت های تعاونی
    به موجب تبصره ( 3 ) ماده 3 آیین نامه اجرایی قانون بخش تعاونی اقتصاد ج.ا.ا اصلاحی 18 / 1 / 1392 :
    حداقل سرمایه برای تشکیل تعاونی نباید از ده دصد سرمایه گذاری مورد نیاز کمتر باشد ؛ و در صورتی که در سایر قوانین و مقررات برای موضوع فعالیت حداقل میزان سرمایه تعیین شده باشد رعایت آن الزامی است.

    اساسنامه شرکت تعاونی
    هر شرکت تعاونی باید دارای اساسنامه باشد.اساسنامه انواع شرکت های تعاونی، به صورت " نمونه اساسنامه " به وسیله وزارت تعاون تهیه شده و در اختیار تشکیل دهندگان شرکت قرار می گیرد.
    اساسنامه شرکت تعاونی طبق قانون بخش تعاونی ، باید حاوی نکات ذیل باشد :
    1- نام شرکت با قید کلمه تعاونی ؛
    2- نوع شرکت ( تولیدی یا توزیعی بودن و نوع فعالیت )؛
    3- هدف شرکت ؛
    4- مرکز اصلی عملیات و نشانی ؛
    5- سرمایه شرکت ( میزان سرمایه ، تعداد سهام ، ارزش هر سهم ، تعداد سهامی که هر عضو می تواند داشته باشد ، میزان مبلغ لازم التادیه هر سهم ، حداکثر مدت برای تادیه مبلغ پرداخت نشده سهام ، با نام و غیر قابل تقسیم بودن سهام ، مقررات راجع به ورقه سهم ، شرایط انتقال سهام ، سرمایه گذاری ارگان های دولتی و عمومی در شرکت ، هدایای نقدی و جنسی افراد و موسسات ) ؛
    6- مقررات راجع به عضو ( شرایط ورود به عضویت ، مرجع قبول عضو ، موارد خرج از عضویت ، شرایط اخراج عضو و مرجع تصمیم گیری در اخراج ، حقوق و تکالیف اعضا ) ؛
    7- مجامع عمومی شرکت ( انواع مجامع و مقررات راجع به آن ها از قبیل مقررات راجع به دعوت ، نصاب رسمیت جلسات ، اکثریت لازم برای اتخاذ تصمیمات و انتخاب هیئت مدیره و بازرسان ، وظایف و اختیارات و صلاحیت های مجامع عمومی ) ؛
    8- هیئت مدیره و مدیر عامل ( تعداد اعضای اصلی و علی البدل ، وظایف و اختیارات و مقررات راجع به اعمال مدیریت و تصمیم گیری ، مدیر عامل و وظایف و حدود اختیارات وی ، شرایط لازم برای انتخاب شدن به مدیریت و مدیر عاملی ) ؛
    9- بازرس یا بازرسان ( تعداد بازرسان اصلی و علی البدل ، شرایط لازم برای انتخاب شدن ، وظایف و حدود اختیارات ، حق الزحمه بازرسان ) ؛
    10- مقررات مالی ( سال مالی شرکت ، مقررات راجع به ترازنامه و حساب سود و زیان ، سود خالص شرکت و ترتیب تقسیم آن ، ذخیره قانونی و اندوخته احتیاطی و میزان آن ها ) ؛
    11- مقررات مختلف از قبیل مقررات راجع به عضویت شرکت در اتحادیه های تعاونی ، اتاق تعاون و صندوق تعاون ، مقررات راجع به سرمایه گذاری و به کار انداختن وجوه مازاد بر احتیاج شرکت ، مقررات راجع به استقراض و تحصیل اعتبار و دریافت قرض الحسنه برای توسعه یا رفع تنگناهای مالی ؛
    12- ضوابط ادغام شرکت با شرکت تعاونی دیگر ؛
    13- موارد انحلال شرکت تعاونی و طرز تصفیه .

     ثبت تعاونی
    لازمه وجود تعاونی ، ثبت آن است و ماده 2 قانون بخش تعاونی با بیان اینکه " شرکت هایی که با رعایت این قانون تشکیل و به ثبت برسند تعاونی شناخته می شوند "، وجود شرکت تعاونی را موکول به ثبت آن می کند.
    مرجع ثبت تعاونی ها در تهران " اداره کل ثبت شرکت ها " و در شهرستان ها " اداره ثبت " واقع در مرکز اصلی تعاونی است.
    اولین هیئت مدیره مکلف است ظرف یک ماه از تاریخ جلسه اولین مجمع عمومی عادی اقدامات ضروری برای ثبت تعاونی را به انجام برساند. برای ثبت هر شرکت لازم است نخست "مجوز ثبت " صادر شود. مجوز ثبت حاکی از تایید وزارت تعاون بر مطابقت اقدامات انجام شده برای تشکیل تعاونی با مقررات مربوط است.
    مدارک لازم برای ثبت و اخذ مجوز ثبت عبارت است از :
    1- اساسنامه مصوب شرکت یا اتحادیه ؛
    2- دعوتنامه تشکیل اولین مجمع عمومی عادی ؛
    3- صورت جلسه اولین مجمع عمومی عادی، دایر بر تصویب اساسنامه و انتخاب اولین هیئت مدیره و بازرس یا بازرسان ؛
    4- رسید پرداخت مقدار وجوه لازم التادیه سرمایه تعاونی، طبق اساسنامه ؛
    5- مدارک مربوط به تقویم و تسلیم آن مقدار از سرمایه که به صورت جنسی بوده است. ( اگر وجود داشته باشد ) ؛
    6- فهرست اسامی و مشخصات داوطلبان تشکیل تعاونی ؛
    7- فهرست اسامی و مشخصات و نشانی اعضای اولین هیئت مدیره و بازرس یا بازرسان اعم از اصلی و علی البدل و مدیر عامل که حاوی امضای آن ها باشد ؛
    8- قبولی کتبی اعضای اولین هیئت مدیره و بازرس یا بازرسان ؛
    9- صورت جلسه راجع به جلسه اولین هیئت مدیره دایر بر انتخاب رئیس و نایب رئیس و منشی هیئت مدیره، انتخاب صاحبان امضاهای مجاز و اسامی و مشخصات آن ها و انتخاب مدیر عامل.
    همان طور که اشاره شد، هیئت مدیره مکلف است ظرف یک ماه از تاریخ برگزاری اولین مجمع عمومی عادی مدارک لازم را برای ثبت و صدور آگهی مربوط به مرجع ثبت تسلیم کند.
    مدارک لازم برای ثبت تعاونی ، علاوه بر مدارک اولیه ثبت ( شامل تصویر شناسنامه و مدارک تحصیلی اعضاء، تصویر گواهی پایان خدمت نظام وظیفه عمومی یا معافیت برای آقایان، سه قطعه عکس و گواهی عدم سوء پیشینه ) به قرار ذیل است :
    1- مجوز اداره تعاون
    2- اساسنامه مورد تصویب شرکت تعاونی
    3- دعوت نامه تشکیل اولین مجمع عمومی عادی
    4- صورتجلسه اولین مجمع عمومی عادی دال بر تصویب اساسنامه و انتخاب اولین هیات مدیره و بازرس با بازرسان
    5- صورتجلسه اولین هیات مدیره دال بر انتخاب رئیس و نایب رئیس و منشی هیات مدیره انتخاب صاحبان امضاء مجاز و اسامی و مشخصات آن ها و مدیرعامل
    6- تقاضانامه و شرکت نامه که به صورت اوراق چاپی توسط اداره ثبت شرکت قرار می گیرد.
    7- قبولی کتبی اعضاء اولین هیات مدیره و بازرس یا بازرسان
    8- لیست اسامی و امضاء حاضرین در اولین مجمع عمومی عادی
    9- لیست اسامی و مشخصات و نشانی اعضاء اولین هیات مدیره و بازرس یا بازرسان
    10- رسید پرداخت سرمایه شرکت طبق اساسنامه به صندوق تعاون
    پس از تحویل مدارک نامبرده به اداره ثبت شرکت ها، ثبت شرکت تعاونی به وسیله آگهی در روزنامه رسمی به اطلاع عموم می رسد.

    آگهی ثبت تعاونی
    ثبت تعاونی به وسیله درج آگهی در " روزنامه رسمی " به اطلاع عموم می رسد. عندالاقتضا می توان علاوه بر روزنامه رسمی در یکی از روزنامه های محلی یا با الصاق آگهی در معابر عمومی مرکز تعاونی نیز ثبت آن را اعلام کرد. ( شرکت ها و اتحادیه های تعاونی، از پرداخت حق الثبت و نصف تعرفه آگهی ثبت در روزنامه رسمی معاف اند ).

    پروانه تاسیس
    هیئت مدیره تعاونی پس از ثبت باید از وزارت تعاون برای آن پروانه تاسیس بگیرد و پس از اخذ پروانه تاسیس است که شرکت تعاونی می تواند به فعالیت بپردازد.
    مدارک لازم برای اخذ پروانه تاسیس عبارت است از :
    1- فتوکپی مدارک ثبت تعاونی
    2- تقاضانامه برای اخذ پروانه تاسیس که به عنوان وزارت تعاون نوشته شده است.
    در صورت نیاز به هرگونه مشاوره با ما تماس حاصل فرمایید.
    جهت ثبت انواع شرکت های تجاری از نخستین گام همراه و مشاور شما خواهیم بود.

  • نظرات() 
  • پنجشنبه 2 آبان 1398


     
    با نگاه به تاریخ حقوق کشورهای مختلف جهان، می بینیم که از دوران بسیار قدیم، مردم هر جامعه ای با توجه به بافت اجتماعی خویش با یکدیگر و با سایر جوامع داد و ستد داشته اند و به علت عدم قوانین مدون، معاملات تجاری خود را بر اساس عرف و آداب و رسوم زمان خویش انجام می دادند. قدیمی ترین قانونی که بشر تنظیم کرده به احتمال زیاد قانون حمورابی است که به دستور ششمین پادشاه بابل تدوین شده است. قسمتی از این مجمع القوانین که در حفریات شوش به دست آمده، در موزه ی لوور پاریس نگهداری می شود. قسمت هایی از قانون به شرکت های تجاری، حمل و نقل، نگهداری کالا، حق العمل کاری اختصاص دارد. در نوشته های یونان، رم قدیم، مصر و فینیقی ها کم و بیش قواعدی در این خصوص دیده می شود.
    سابقه تجارت در ایران نیز در حد تمدن ایران است. در ایران باستان، بازرگانان با سایر کشورها ارتباط تجاری داشتند. جاده ی ابریشم نمونه ای از تجارت بین کشور ایران و چین بوده است که از کشورهای کنونی ترکمنستان، ازبکستان و قرقیزستان عبور کرده و به سرزمین چین منتهی می گردید.
    در حقوق ما نخستین قانون تجاری که در آن از شرکت های تجاری بحث شده قانون 25 دلو 1303 می باشد.بعد از آن قوانین 12 فروردین و 12 خرداد 1304 شمسی به تصویب رسید.اما نخستین قانونی که اولین بار در خصوص شرکت های تجاری وضع شد قانون مصوب 1311/2/3 است که از آن زمان تاکنون قانون تجارت ایران می باشد.این قانون بعدها به موجب لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت مصوب 47/12/24 اصلاح گردید.
    قانون تجارت ما تعریفی از شرکت تجاری ننموده است و ناچار باید به تعریفی که قانون مدنی از شرکت نموده است مراجعه نماییم ، ولی باید در نظر داشت که تعریف قانون مدنی خیلی کلی است. با در نظر گرفتن اصول و مقررات مربوط به شرکت های تجاری، می توان شرکت های تجاری را چنین تعریف نمود:
    شرکت تجاری عبارت است از سازمانی که بین دو یا چند نفر تشکیل می شود که در آن هر یک سهمی به صورت نقد یا جنس یا کار خود در بین می گذارند تا مبادرت به عملیات تجاری نموده و منافع و زیان های حاصله را بین خود تقسیم کنند.
    این شرکت ها دارای شخصیت جداگانه از شرکاء بوده و رأساً دارای حقوق کامل می باشند که در روابط آن با شرکاء و یا اشخاص ثالث و طلبکاران شرکت و طلبکاران شخصی شرکاء تاثیر دارد.
    به موجب ماده 588 قانون تجارت، “شخص حقوقی می تواند دارای کلیه حقوق و تکالیفی شود که قانون برای افراد قائل است، مگر حقوق و وظایفی که بالطبیعه فقط انسان ممکن است دارای آن باشد، مانند حقوق و ظایف ابوت، بنوت و امثال ذالک”.
    قانون تجارت ایران در ماده 20، شرکت های تجاری را بر 7 قسم و به شرح ذیل احصاء نموده است:
    1. شرکت های سهامی ( به موجب ماده 4 لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت مصوب 1347/12/24 شرکت سهامی به دو نوع شرکت سهامی عام و خاص تقسیم می شود.)
    2. شرکت تضامنی
    3. شرکت با مسئولیت محدود
    4. شرکت مختلط غیر سهامی
    5. شرکت مختلط سهامی
    6. شرکت نسبی
    7.شرکت تعاونی تولید و مصرف
    باید یادآوری کرد که شرکت های تجاری، مانند هر پدیده اجتماعی دیگر، برحسب ضرورت و نیاز اجتماع ابتدا به صورت ابتدایی و ناقص به وجود آمده و سپس بر حسب مقتضیات و موارد مختلف راه تکامل را طی نموده و به انواع مختلف تقسیم شده اند. حتی شرکت تجاری در معنی امروزی که دارای شخصیت حقوقی است نیز خیلی دیر به وجود آمده است، در حالی که امر تجارت بین چند نفر به صورت مشارکت در معنی تودیع مبلغی سرمایه به صورت شرکت برای امور تجاری و به قصد تقسیم سود و زیان احتمالی از دیر زمان وجود داشته است. اولین شرکتی که در عالم تجارت پیدا شده ظاهراَ شرکت سهامی بوده است سپس شرکت های تضامنی پیدا شدند و بالاخره سایر شرکت ها به مرور زمان به وجود آمدند.
    قانون مقررات زیادی برای شرکت های تجاری وضع نموده که رعایت آن ها هر یک به نوبه ی خود لازم است، ولی یک رسیدگی و بازرسی کلی و دقیق در ابتدای تأسیس شرکت لازم است تا معلوم شود وجود آوردن این شخصیت حقوقی، با رعایت مقرراتی است که وضع شده یا خیر و آن ثبت شرکت ها است. ثبت شرکت به عنوان اقدام نهایی در تاسیس شرکت به شمار می رود. با توجه به ماده ی 95 قانون تجارت که ثبت کلیه ی شرکت های تجاری را الزامی دانسته، ثبت شرکت کامل کننده ی همه ی شرایط تشکیل و از جمله شرایط شکلی است.
    از طرفی دیگر فعالیت تحت عنوان شرکت به علت امتیازاتی که قانون برای شرکت ها در نظر گرفته است – نظیر اعطای وام– و حمایت هایی که از اشخاص حقوقی به عمل می آورد ، موجب اطمینان خاطر شرکت ها جهت فعالیت با امنیت شغلی بیشتر نسبت به فعالیت شخصی می گردد. همچنین ثبت شرکت، به شرکت ها امکان حضور در مناقصات و مزایدات را می دهد که سود قابل توجهی را برای طرفین معامله به همراه دارد.
    حال این سوال مطرح می شود که چه کسانی می توانند شرکت ثبت کنند؟ شرایط ثبت شرکت چیست؟
    به موجب قوانین ایران،  کسانی که می توانند در ایران شرکت ثبت نمایند به قرار ذیل می باشند:

    کلیه ی اشخاص حقیقی و حقوقی اعم از ایرانی و خارجی می توانند در ایران شرکت ثبت نمایند.
    اشخاص خارجی می توانند بدون شریک ایرانی به صورت مالکیت 100% در ایران شرکت ثبت نمایند.
    چند شرکت با هم می توانند بدون وجود اشخاص حقیقی شرکت مستقلی ثبت نمایند.(Joint Venture)
    در ادامه، به منظور تشریح کم و کیف موضوع ، ضمن توضیح راجع به شرایط عمومی و اختصاصی شرکت ، به شرح و بسط انواع شرکت که هر شرکت جهت ثبت و تاسیس به لحاظ الزامات قانونی ملزم به رعایت آن است می پردازیم و در انتها، مراحل ثبت انواع شرکت را بررسی می کنیم.
    در قرارداد شرکت مثل همه عقود و قراردادها باید شرایط عمومی صحت عقود رعایت شود که عبارتند از :
    1-. قصد و رضا
    قصد و رضا ناشی از اراده و اختیار است و فقدان هر یک موجب بطلان قرارداد است.فقدان قصد مثل اینکه قرارداد در حال مستی و بیهوشی واقع شود.فقدان رضا مثل اینکه شرکت بر اثر اکراه یا اشتباه یا تدلیس واقع شود.
    2- اهلیت
    شرکای شرکت باید اهلیت انجام دادن معامله را داشته باشند. اهلیت عبارت از داشتن رشد و عقل است.ملاک رشد از نظر قانون رسیدن به سن هیجده سال و ضابطه عقل عرف و نظر پزشک قانونی است.
    3- معین بودن موضوع
    موضوع شرکت یعنی معاملاتیکه انجام خواهد داد باید معین و مشخص باشد و شرکت برای امر مبهم و غیر معین باطل است.
    4-  قانونی بودن جهت و هدف
    جهت و هدف شرکت امر غیر قانونی مثل قاچاق و قمار و سرقت و اغتشاش و نظایر این ها باشد باطل است.
    علاوه بر شرایط عمومی شرایط اختصاصی شرکت عبارتند از :
    1- وجود شرکا
    شرکت با حداقل دو نفر تشکیل می شود ولی حداکثری برای تعداد شرکاء وجود ندارد
    2- همکاری شرکا
    همکاری شرکا در دادن سرمایه و حضور در مجامع عمومی و در صورت انتخاب شدن به نمایندگی شرکت از هیات مدیره و بازرسی حضور و فعالیت در آنست.
    3- سرمایه گذاری
    سرمایه شرکت اعم از نقد یا جنس و یا حتی هنر و عمل و امتیاز از طرف شرکاء تامین می شود.
    4- مبادرت به عملیات بازرگانی
    اساس شرکت تجاری بر انجام معاملات تجاری است. برای رفع هر گونه ابهام باید گفت که معاملات در غیر منقول و یا برای حوائج شخصی اگر چه از طرف شرکت های تجاری باشد تجارت محسوب نیست.
    5- تقسیم سود و زیان
    در شرکت ،سود و زیان بین شرکا تقسیم می شود و اگر شرکت ضرر بکند آن هم بین شرکا تقسیم خواهد شد.

    شرکت سهامی عام
    شرکت های سهامی به دلیل کثرت سرمایه، تعدد شرکاء و تنوع گستره فعالیت، مهم ترین و فعال ترین نوع شرکت در میان شرکت های موجودی به حساب می آیند. شرکت سهامی به دو نوع تقسیم می شود : شرکت سهامی عام و شرکت سهامی خاص . به موجب قانون، شرکت سهامی عام شرکتی است که موسسین آن ها قسمتی از سرمایه شرکت را از طریق فروش سهام به مردم تامین می کنند.
    یادآوری می شود که :
    1. در شرکت سهامی عام ، حداقل شرکا 5 نفر و حداقل هیات مدیره یا مدیران 5 نفر است.
    2. حداقل سرمایه اولیه ، مبلغ پنج میلیون ریال است که سرمایه شرکت توسط موسسین و عموم مردم تامین می شود. در صورتیکه سرمایه شرکت بعد از تاسیس به هر علت از حداقل مذکور کمتر شود باید ظرف یک سال نسبت به افزایش سرمایه تا میزان حداقل مقرر اقدام به عمل آید یا شرکت به نوع دیگر از انواع شرکت های مذکور در قانون تجارت تغییر شکل یابد وگرنه هر ذینفع می تواند انحلال آن را از دادگاه صلاحیتدار درخواست کند.هر گاه قبل از صدور رای قطعی موجب درخواست انحلال منتفی گردد دادگاه رسیدگی را موقوف خواهد نمود.
    3. سهم سرمایه موسسین نباید از 20 درصد سرمایه شرکت کمتر باشد.
    4. 35% از مبلغ مندرج در بند 3 مذکور باید به صورت نقدی توسط موسسین تامین و در حسابی تحت عنوان ” شرکت سهامی عام در شرف تاسیس ” نزد یکی از بانک ها سپرده شود.
    5. رسید سپرده نقدی و در صورتیکه بخشی از آن در قالب تعهد غیر نقدی باشد اسناد مالکیت مربوطه در همان بانکی که واریز نقدی در آن انجام پذیرفته ، تودیع و گواهی بانک به ضمیمه اظهارنامه به مرجع ثبت شرکت ها تسلیم شود.
    6.  مجمع عمومی موسس پس از رسیدگی و احراز پذیره نویسی کلیه سهام شرکت و پرداخت مبالغ لازم می بایست وارد شور شده و اساسنامه شرکت را تصویب و اولین مدیران و بازرس یا بازرسان شرکت را انتخاب می نمایند و مدیران و بازرسان باید کتباَ قبولی خود را اعلام و در این مرحله شرکت تشکیل شده محسوب می گردد. آنگاه اساسنامه به انضمام اظهارنامه شرکت و طرح اعلامیه پذیره نویسی سهام  به امضا کلیه موسسین رسیده باشد ، با قید نام روزنامه کثیرالانتشار منتخب ، در تهران به اداره ثبت شرکت ها و در شهرستان ها به دایره ثبت شرکت ها و در نقاطی که دایره ثبت وجود ندارد به اداره ثبت اسناد و املاک محل تسلیم و رسید دریافت شود. ( ماده 6 قانون تجارت )
    قابل ذکر است ، مسئولیت شرکا در شرکت سهامی عام   «به میزان مبلغ اسمی سهام هر شریک» است .

    مدارک لازم برای ثبت شرکت سهامی عام :
    مرحله اول: (مرحله تشکیل و تحصیل اجازه پذیره نویسی
    1- دو نسخه طرح اعلامیه پذیره نویسی که بایستی به امضاء کلیه موسسین رسیده باشد.
    2- دو نسخه اظهارنامه ی تکمیل شده
    3- دو نسخه طرح اساسنامه تکمیل شده
    4- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت موسسین
    5- اصل گواهی بانکی مبنی بر پرداخت سرمایه (حداقل 35% از 20 % سرمایه تعهد شده)
    6- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
    7- اصل مجوز اولیه از سازمان بورس و اوراق بهادار
    8-تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت نام پیشنهادی های و همچنین فیش واریزی مربوطه
    مرحله دوم: ( مرحله ایجاد و ثبت شرکت های عام سهامی)
    1- دو نسخه اساسنامه که به تصویب مجمع عمومی موسس رسیده باشد.
    2- دو نسخه صورتجلسه مجمع عمومی موسسین متضمن تصویب اساسنامه تعیین،اعضاء هیئت مدیره،انتخاب بازرسان و روزنامه های کثیرالانتشار
    3- دو نسخه صورتجلسه هیات مدیره
    4- اصل گواهی بانکی مبنی بر پرداخت حداقل 35% سرمایه شرکت(در صورتیکه قسمتی از سرمایه موسسین بصورت غیر نقدی باشد)
    5- اصل مجوز سازمان بورس و اوراق بهادار(مجوز ثانویه)

    شرکت سهامی خاص
    شرکت سهامی خاص، شرکتی است که سرمایه آن به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام، محدود به مبلغ اسمی آنان است. تعداد سهامداران شرکت سهامی خاص نباید از سه نفر کمتر باشد.
    لازم است بلافاصله قبل از نام شرکت یا بعد از آن عنوان ” شرکت سهامی خاص ” در تمام اوراق و اطلاعیه ها و آگهی های آن به طور روشن و خوانا نوشته شود. این نوع از شرکت ، جهت اخذ نمایندگی ها و یا شرکت در مناقصات و مزایده های دولتی و نمایشگاه ها و همچنین اخذ تسهیلات بانکی از اعتبار نسبتاَ خوبی برخوردار است. از آن جایی که صاحبان شرکت سهامی خاص می توانند تا 10 برابر سرمایه ثبت شده خود از سیستم بانکی وام بگیرند ، بنابراین در هنگام اخذ تسهیلات معمولاَ می بایست افزایش سرمایه داشته باشند.
    با ثبت شرکت سهامی خاص، می توان با جمع آوری سرمایه های کوچک  در محیطی دوستانه ، به انجام فعالیت تجاری پرداخت. البته ،سرمایه شرکت های سهامی خاص قابل معامله در بازار بورس نیست اما توسط مردم به راحتی قابل داد و ستد می باشد.
    در رابطه با ثبت شرکت سهامی خاص نکات ذیل حائز اهمیت است :
    1- حداقل 3 نفر عضو اصلی در شرکت که به سن قانونی رسیده باشند. ( 18 سال تمام )
    2- حداقل سرمایه شرکت 1.000.000 ریال باشد.
    3- در بدو تاسیس حداقل 35% سرمایه به صورت نقدی باید به حساب شرکت تودیع شود.
    4- در صورت سرمایه غیر نقدی ( در صورت وجود ) باید به تفکیک تقویم و در اظهارنامه منعکس گردد.
    5- سرمایه شرکت صرفاَ توسط موسسین تامین می شود.موسسین شرکت،نسبت به کلیه اعمال و اقداماتی که به منظور تاسیس و به ثبت رسانیدن شرکت انجام می دهند،مسوولیت تضامنی دارند.تا وقتی که شرکت به ثبت نرسیده است،صدور ورقه سهم یا گواهینامه موقت سهم ممنوع است.در صورت تخلف امضاء کنندگان آن ها،مسوول جبران خسارات اشخاص ثالث خواهند بود.
    6- اعضاء هیات مدیره باید حداقل از 2 نفر تشکیل گردد و اعضا و هیات مدیره باید حداقل دارنده یک سهم باشند و اعضا و هیات مدیره نباید دارای سوء پیشینه کیفری باشند.

    مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت سهامی خاص به قرار ذیل است :
    1- دو برگ اظهارنامه شرکت سهامی خاص،تکمیل آن و امضاء ذیل اظهارنامه توسط کلیه ی سهامداران
    2- دو جلد اساسنامه شرکت سهامی خاص که ذیل تمام صفحات آن به امضاء کلیه ی سهامداران رسیده باشد.
    3- دو نسخه صورت جلسه مجمع عمومی موسسین که به امضاء سهامداران و بازرسین رسیده باشد.
    4- دو نسخه صورت جلسه هیئت مدیره که به امضاء مدیران منتخب مجمع رسیده باشد.
    5- فتوکپی شناسنامه کلیه سهامداران و بازرسین برابر اصل شود.
    6- ارائه گواهی پرداخت حداقل 35% سرمایه شرکت از بانکی که حساب شرکت در شرف تاسیس در آن جا باز شده است.
    تذکر: در صورتی که مقداری از سرمایه ی شرکت آورده ی غیر نقدی باشد (اموال منقول و غیر منقول) ارائه ی تقویم نامه کارشناس رسمی دادگستری الزامی است و در صورتیکه اموال غیر منقول جزء سرمایه شرکت قرار داده شود ارائه ی اصل سند مالکیت ضروری است.
    7- ارائه مجوز در صورت نیاز بنا به اعلام کارشناس اداره ثبت شرکت ها
    8- کپی کارت ملی
    توجه: کلیه شرکت های سهامی خاص موظفند یک جلد دفتر سهام جهت ثبت سهام شرکت تهیه نمایند و تغییرات سهام نیز طبق مقررات در آن ثبت گردد.

    شرکت با مسئولیت محدود
    شرکت با مسئولیت محدود ، شرکتی است که بین دو یا چند نفر برای امور تجاری تشکیل شده و هر یک از شرکاء بدون اینکه سرمایه به سهام یا قطعات سهام تقسیم شده باشد ، فقط تا میزان سرمایه خود در شرکت مسئول قروض و تعهدات شرکت است . در اسم شرکت باید عبارت ( با مسئولیت محدود ) قید شود و همچنین اسم شرکت نباید متضمن نام هیچ یک از شرکاء باشد والا شریکی که اسم او در اسم شرکت قید شده و در مقابل اشخاص ثالث حکم شریک ضامن را در شرکت تضامنی خواهد داشت . ( م 95 ق.ت )
    حداقل تعداد شرکاء در شرکت با مسئولیت محدود دو نفر خواهد بود. ( م 94 ق. ت) . در هر شرکت با مسئولیت محدود که تعداد شرکاء بیش از 12 نفر باشند باید دارای هیات نظار بوده و هیات نظار لااقل سالی یک مرتبه مجمع عمومی شرکاء را تشکیل دهد . ( م 109 ق. ت) هیات نظار مرکب از 3 نفر بوده که از بین شرکاء برای مدت یک سال انتخاب می شوند و اعضای هیات نظار نبایستی عضو هیات مدیره شرکت باشند.
    شرایط تشکیل شرکت با مسئولیت محدود :
    الف- شرایط شکلی تشکیل شرکت
    تشکیل شرکت با مسئولیت محدود باید به موجب قرارداد کتبی میان شرکا باشد و کلیه شرکا باید این قرارداد را شخصاَ یا توسط وکیل دارای اختیار امضا کنند.این قرارداد باید حتماَ به صورت رسمی تنظیم شود والا طبق مواد 47 و 48 قانون ثبت بلا اثر خواهد بود.
    در شرکتنامه باید به صراحت قید شده باشد که سهم الشرکه های غیر نقدی هر کدام به چه میزان تقویم شده است.این نکته که موضوع ماده 97 قانون تجارت است،تنها نکته ای نیست که باید در شرکتنامه قید شود، ولی اهمیت آن از دیگر نکات بیشتر است؛ چرا که قانون گذار عدم ذکر آن را در قرارداد شرکت ، موجب بطلان قرارداد تلقی کرده است.( ماده 100 ق.ت )
    البته تنها چیزی که موجب بطلان قرارداد شرکت است ، عدم قید میزان تقویمی سهم الشرکه های غیر نقدی است.بنابراین، هر گاه در شرکتنامه میزان سرمایه نقدی قید نشده باشد و یا به صراحت قید نشده باشد که سرمایه کلاَ یا جزئاَ پرداخت شده است یا خیر ، قرارداد شرکت باطل نیست.
    اما در مواد 107 ، 108 و 111 قانون تجارت به ” اساسنامه ” شرکت با مسئولیت محدود هم اشاره شده است.آیا وجود اساسنامه ، علاوه بر شرکتنامه برای تشکیل شرکت ضروری است یا خیر ؟ جواب قطعاَ منفی است و اغلب اوقات در عمل برای این نوع شرکت اساسنامه تنظیم نمی شود و این امر ، در صورتی که در شرکتنامه تمام موارد لازم راجع به شرکت قید شده باشد ، ضروری هم نیست.
    علی الاصول در شرکتنامه باید نکاتی چند قید شود ، از جمله : سهم هر یک از شرکا در سود و زیان ، اینکه سرمایه شرکت پرداخت شده است و اینکه مدیران شرکت چه اختیاراتی خواهند داشت.مع ذلک، عدم قید این نکات موجب بی اعتباری شرکت نخواهد بود.اسم شرکت نیز باید در شرکتنامه قید شود که نباید متضمن اسم هیچ یک از شرکا باشد والا شریکی که اسم او در اسم شرکت قید شده ، در مقابل اشخاص ثالث ، حکم شریک ضامن در شرکت تضامنی را خواهد داشت.( ماده 95 ق.ت)
    ب- شرایط ماهوی تشکیل شرکت
    قواعد ماهوی راجع به تشکیل شرکت با مسئولیت محدود عمدتاَ به دلیل حفظ حقوق اشخاص ثالث ، یعنی طلبکاران شرکت ، وضع شده اند.این شرایط را می توان به دو دسته تقسیم کرد: شرایط راجع به شرکا و شرایط راجع به سرمایه شرکت
    1.شرایط راجع به شرکا
    در قانون تجارت،شرکت با مسئولیت محدود باید لااقل دو شریک داشته باشد.قانون تجارت سقفی برای تعداد شرکا معین نکرده است.بنابراین ، این شرکت می تواند متضمن هر تعداد شریک باشد.
    2.شرایط راجع به سرمایه
    قانون گذار ایران هیچ گونه حداقل و حداکثری برای سرمایه شرکت با مسئولیت محدود معین نکرده است.بنابراین ، سرمایه شرکت می تواند به هر میزانی باشد.نتیجه این وضع در حقوق ایران این است که شرکت با مسئولیت محدود ، علی الاصول هیچ گاه نمی تواند به دلیل میزان سرمایه اش باطل اعلام شود ، برخلاف آنچه در مورد شرکت های سهامی صدق می کند.
    سرمایه شرکت از سهم الشرکه های شرکا تشکیل می شود که ممکن است به هر میزانی باشد.مع ذلک ، نمی تواند به شکل اوراق تجارتی قابل انتقال ، اعم از بانام یا بی نام درآید.( ماده 102 ق.ت ) ؛ پذیره نویسی سهام این نوع شرکت نیز ممنوع است.سرمایه شرکت می تواند از آورده های نقدی تشکیل شده باشد یا از آورده های غیر نقدی
    2.1 آورده نقدی
    ماده 96 قانون تجارت تشکیل شرکت با مسئولیت محدود را به پرداخت تمام سرمایه نقدی موکول کرده است.برخلاف آنچه در شرکت های سهامی معتبر است ، قانون گذار حداقلی برای سرمایه معین نکرده و فرض کرده است که وضع این قاعده می تواند تضمینی کافی برای طلبکاران در پرداخت طلبشان توسط شرکت باشد.
    قانون گذار شکل و تشریفات به خصوصی را برای پرداخت سرمایه نقدی پیش بینی نکرده است و در نتیجه ، پرداخت ممکن است به هر صورتی باشد ، مشروط بر اینکه واقعی باشد.به این ترتیب ، پرداخت می تواند با پول نقد یا چک و یا با حواله حساب به حساب صورت گیرد ، اما هیچ لزومی ندارد که برای پرداخت به شرکت ، حساب به خصوصی در بانک باز شود ، هر چند در عمل تشکیل دهندگان شرکت های با مسئولیت محدود چنین می کنند و وجوه دریافتی از شرکا را در حساب مخصوصی واریز می کنند تا پس از تشکیل شرکت مورد استفاده قرار گیرد.به هر حال پرداخت باید قبل از تشکیل شرکت صورت گیرد و اگر در مدت معقولی پس از پرداخت توسط بعضی از شرکا ، شرکت به سبب عدم پرداخت سهم شرکای دیگر تشکیل نشود ، شرکایی که سهم خود را پرداخته اند می توانند از دادگاه تقاضا کنند که وجه پرداختی به آن ها مسترد شود.
    2.2 آورده غیر نقدی
    علی الاصول آنچه درباره پرداخت سرمایه نقدی گفته شد ، در مورد آورده های غیر نقدی نیز صدق می کند.مع ذلک ، در مورد آورده های غیر نقدی می بایست نکات چندی را در نظر گرفت و آن اینکه آورده های غیر نقدی که صورت مال دارند.این آورده ها باید تقویم شوند و در شرکتنامه ،ارزش آن ها مشخص شود.تشکیل شرکت با مسئولیت محدود مشروط به تقویم و تسلیم این اموال است.( مواد 96 و 97 ق.ت ) البته تسلیم باید به گونه ای باشد که شرکت بتواند هر گونه تصرفی در مال انجام دهد.
    در رابطه با شریکی نیز که صنعت خود را می آورد قابل اذعان است که با توجه به اینکه قانون تجارت ما منعی در آوردن صنعت به عنوان حصه ندارد باید این گونه تلقی کرد که در حقوق ما آوردن صنعت به عنوان حصه در شرکت با مسئولیت محدود مجاز است ، اما مسلم است که تقویم این حصه در حقوق طلبکاران تاثیری ندارد، چه در تشکیل سرمایه موثر نیست ، بلکه برای تعیین سهم شریک در سود شریک است.

    مدارک مورد نیاز جهت ثبت شرکت با مسئولیت محدود:
    1- دو نسخه شرکتنامه ی تکمیل شده
    2-  دو نسخه تقاضانامه ی تکمیل شده
    3- دو نسخه اساسنامه ی تکمیل شده
    4- تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت نام های پیشنهادی و همچنین فیش واریزی
    5- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
    6- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه ی شرکا،مدیران و هیات نظار(در مواردی که تعداد شرکا بیش از 12 نفر باشد)
    7- اصل گواهی عدم سوپیشینه جهت اعضا ی هیات مدیره،مدیر عامل
    8- دو نسخه صورتجلسه ی مجمع عمومی موسس
    9- دو نسخه صورتجلسه ی هیات مدیره
    10-  اصل وکالتنامه ی وکیل دادگستری در صورتی که ثبت شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.

    شرکت تضامنی
    شرکت تضامنی، شرکتی است که تحت اسم مخصوص برای امور تجاری، بین دو یا چند نفر با مسئولیت تضامنی تشکیل می شود. اگر دارایی شرکت برای پرداخت تمام بدهی های شرکت کافی نباشد ، هر یک از شرکا مسئول پرداخت تمام بدهی های شرکت است. هر قراری که بین شرکا برخلاف این ترتیب داده شده باشد ، در مقابل اشخاص ثالث کان لم یکن خواهد بود.
    در نام شرکت ، عبارت ” شرکت تضامنی ” و لااقل اسم یکی از شرکا باید ذکر شود. به علاوه در صورتی که نام شرکت مشتمل بر نام تمام شرکا نباشد ، بعد از اسم شریک یا شرکایی که ذکر شده است ، کلماتی از قبیل ” و شرکا”  یا ” و برادران ” باید قید شود.
    مادام که شرکت تضامنی منحل نشده است ، بدهیهای آن را باید از خود شرکت مطالبه کرد ؛ یعنی قبل از انحلال ، دارایی خود شرکت وثیقه طلب طلبکاران آن است و پس از انحلال، نخست دارایی شرکت بین طلبکاران وی تقسیم می شود. اگر دارایی شرکت برای پرداخت تمام طلب طلبکاران کافی نباشد، آن ها می توانند برای گرفتن باقیمانده طلب خود به شرکا مراجعه کنند و آن را از دارایی شخصی آن ها وصول کنند؛ بنابراین دارایی شرکت تضامنی، حایل بین طلبکاران شرکت و دارایی شرکاست و تا وقتی که شرکت تضامنی منحل نشود و پس از انحلال و پرداخت طلب طلبکاران طلبی باقی نماند ، طلبکاران شرکت حق مراجعه به شرکا را ندارند. طلبکاران برای وصول باقیمانده مذکور می توانند به اختیار خود به هر یک از شرکا منفرداَ یا به دو یا چند و یا همه آن ها مجتمعاَ مراجعه و علیه آن ها در دادگاه اقامه دعوی کنند. در هر حال هیچ یک از شرکا حق ندارد به استناد اینکه میزان باقیمانده بدهی شرکت از میزان سرمایه او در شرکت ، تجاوز می کند از پرداخت بدهی مذکور خودداری کند و استناد وی در دادگاه مسموع نخواهد بود. هر قراری که بین شرکا برخلاف این نرتیب گذاشته شده باشد ، در مقابل طلبکاران شرکت باطل است ؛ زیرا اصل تضامن جزء ذات شرکت تضامنی و از مقررات آمره قانونی است و قرارهای شخصی شرکا نمی تواند آن را برهم زند ؛ ولی چنین قرارهایی در روابط بین شرکا لازم الرعایه است ؛ زیرا تعارضی با اصل فوق الاشعار ندارد. در رابطه بین شرکا ، مسئولیت هر یک از آن ها در پرداخت بدهی های شرکت ، به نسبت سرمایه ای است که در شرکت گذاشته اند ، مشروط بر اینکه شرکا در بین خود قرار دیگری نگذاشته و ترتیب دیگری اتخاذ نکرده باشند. در هر حال هر گاه احدی از شرکا یا بعضی از آن ها طلب طلبکاران شرکت را بپردازد، می تواند به هر کدام از شرکای دیگر مراجعه کند و قسمتی از پرداختی خود را به نسبت سرمایه ای که وی در شرکت دارد از او وصول کند.
    سرمایه شرکا ممکن است نقدی و غیر نقدی باشد. شرکت تضامنی وقتی تشکیل می شود که تمام سرمایه نقدی پرداخت و سهم الشرکه غیرنقدی، تقویم و تسلیم شده باشد. هیچ یک از شرکا نمی تواند سهم خود را به دیگری منتقل کند ، مگر اینکه تمام شرکا به این امر رضایت دهند. امور شرکت را مدیر یا مدیرانی اداره می کنند که شرکا آن ها را از بین خود یا از خارج انتخاب می کنند. تقسیم منافع شرکت بین شرکا و حق رای شرکا در امور مربوط به شرکت ، به نسبت سهم الشرکه ای است که در شرکت دارند، مگر اینکه شرکتنامه ترتیب دیگری را اتخاذ کرده باشد. مسئولیت مدیر یا مدیران شرکت تضامنی در مقابل شرکا همان مسئولیتی است که وکیل در مقابل موکل دارد.

    مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت تضامنی :
    1- دو نسخه شرکتنامه تکمیل شده
    2- دو نسخه تقاضانامه تکمیل شده
    3- دو نسخه اساسنامه تکمیل شده
    4- تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت نام های پیشنهادی و همچنین فیش واریزی
    5- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذی ربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
    6- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه ی شرکاء،مدیران و هیات نظار(در مواردی که تعداد شرکا بیش از 12 نفر باشند)
    7- اصل گواهی عدم سوءپیشینه جهت امضای هیئت مدیره،مدیر عامل
    8- دو نسخه صورتجلسه ی مجمع عمومی موسسین
    9- دو نسخه صورتجلسه ی هیات مدیره
    10- اصل وکالتنامه ی وکیل دادگستری در صورتی که ثبت شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.

    شرکت نسبی
    شرکت نسبی یکی دیگر از شرکت های شخصی است که با اتکا بر شخصیت و اعتبار شرکا تشکیل شده ، فعالیت می کند. در تعریف شرکت نسبی می توان گفت : شرکت نسبی شرکتی است که برای امور تجاری، در تحت اسم مخصوص بین دو یا چند نفر تشکیل می شود و مسئولیت هر یک از شرکا در برابر بدهی های شرکت به نسبت سرمایه ای است که در شرکت گذاشته است ، بنابراین هر گاه دارایی شرکت برای پرداخت تمام بدهی های آن کافی نباشد ، هر یک از شرکا بر خلاف شرکت تضامنی، مسئول پرداخت تمام باقیمانده آن نیست بلکه به نسبت سرمایه ای که در شرکت دارد، مسئول پرداخت است. در شرکت نسبی نیز مانند شرکت تضامنی، دارایی شرکت حایل بین طلبکاران شرکت و دارایی شرکاست و تا وقتی شرکت منحل نشود و پس از انحلال و پرداخت طلب طلبکاران ، باقیمانده ای از طلب آن ها نماند ، طلبکاران شرکت حق مراجعه به شرکا را ندارند.
    در نام شرکت نسبی ، عبارت ” شرکت نسبی ” و لااقل اسم یک نفر از شرکا باید ذکر شود. در صورتی که اسم شرکت مشتمل بر نام تمام شرکا نباشد ، بعد از اسم شریک یا شرکایی که ذکر شده است ، کلماتی از قبیل ” و شرکا ” یا ” و براداران ” باید قید شود. سرمایه شرکا ممکن است نقدی و غیر نقدی باشد.
    شرکت نسبی وقتی تشکیل می شود که تمام سرمایه نقدی تادیه و سهم الشرکه غیر نقدی، تقویم و تسلیم شده باشد. منافع شرکت به نسبت سهم الشرکه که بین شرکا تقسیم می شود ، مگر آنکه شرکتنامه ترتیب دیگری مقرر کرده باشد. همچنین حق رای شرکا به نسبت سرمایه آن هاست ، مگر اینکه شرکتنامه ترتیب دیگری را معین کند. در شرکت نسبی هیچ یک از شرکا جز با رضایت همه آن ها نمی تواند سهم خود را به دیگری منتقل کند. مدیریت شرکت بر عهده مدیرانی است که شرکا از بین خود یا از خارج انتخاب می کنند و مسئولیت آن ها در برابر شرکا مانند دمسئولیت مدیران شرکت تضامنی، همان مسئولیتی است که وکیل در برابر موکل دارد.

    مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت نسبی :
    1- دو نسخه شرکتنامه ی تکمیل شده
    2- دو نسخه تقاضانامه ی تکمیل شده
    3- دو نسخه اساسنامه ی تکمیل شده
    4- تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت
    5- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
    6- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه شرکا ،مدیران و هیات نظار(در مواردی که تعداد شرکا بیش از دوازده نفر باشد)
    7- اصل گواهی عدم سوپیشینه جهت اعضاء هیات مدیره،مدیر عامل
    8- دو نسخه صورتجلسه ی مجمع عمومی موسسین
    9- دو نسخه صورتجلسه ی هیات مدیره
    10- اصل وکالتنامه ی وکیل دادگستری در صورتی که ثبت شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.

    شرکت مختلط سهامی
    شرکت مختلط سهامی، شرکتی است که تحت اسم مخصوصی، بین یک عده شرکای سهامی و یک یا چند نفر شریک ضامن تشکیل می شود. شرکای سهامی کسانی هستند که سرمایه آن ها به صورت سهام متساوی القیمه درآمده و مسئولیت آن ها تا میزان سرمایه ای است که در شرکت دارند. شریک ضامن کسی است که سرمایه او به صورت سهام درنیامده و مسئول کلیه بدهی هایی است که ممکن است علاوه بر دارایی شرکت پیدا شود. در صورت تعدد شریک ضامن ، مسئولیت آن ها در مقابل طلبکاران شرکت و روابط آن ها با یکدیگر تابع مقررات شرکت تضامنی خواهد بود.
    در نام شرکت باید عبارت ” شرکت مختلط ” و لااقل اسم یکی از شرکای ضامن قید شود. بهتر است کلمه ” سهامی ” نیز در آن ذکر شود تا تمیز آن در بادی امر از شرکت مختلط دیگر ممکن باشد.
    مدیریت شرکت مختلط سهامی، مخصوص به شریک یا شرکای ضامن است که می توانند خود ، مدیریت را بر عهده بگیرند و یا شخص یا اشخاص دیگری به عنوان مدیر شرکت تعیین کنند. در هر یک از شرکت های مختلط سهامی، هیئت نظار مرکب از لااقل سه نفر وجود دارد. اعضای هیئت باید از شرکا باشند و انتخاب آن ها با مجمع عمومی شرکاست. ترتیب انتخاب هیئت نظار و مدت آن در اساسنامه تعیین می شود و در هر حال اولین هیئت نظار برای یک سال انتخاب خواهد شد.
    اعضای هیئت نظار دفاتر و صندوق و کلیه اسناد شرکت را بررسی و همه ساله گزارشی به مجمع عمومی تسلیم می کنند. هیئت نظار می تواند شرکای شرکت را برای تشکیل مجمع عمومی دعوت کند. می توان گفت که تعداد شرکای شرکت مختلط سهامی حداقل باید 4 نفر باشد ؛ زیرا بنا بر آنچه گفته شد ، در شرکت مختلط  سهامی حداقل وجود سه نفر از شرکا برای عضویت در هیئت نظار و یک نفر شریک ضامن برای مدیریت لازم است و طبق اصول کلی، مدیر شرکت نمی تواند عضو هیئت نظار که سمت بازرسی شرکت را دارد باشد.

    مدارک لازم برای ثبت شرکت مختلط سهامی :
    1- یک نسخه مصدق از شرکت نامه
    2- یک نسخه مصدق از اساسنامه
    3- اسامی مدیر یا مدیران شرکت
    4- نوشته ای با امضای مدیر شرکت ،حاکی از تعهد پرداخت تمام سرمایه و پرداخت واقعی لااقل ثلث از آن سرمایه
    5- سوابق مصدق از تصمیمات مجمع عمومی در موارد مذکور در مواد 40،41 و 44
    6- نوشته ای با امضای مدیر شرکت،حاکی از پرداخت تمام سرمایه ی نقدی شرکای ضامن و تسلیم تمام سرمایه ی غیر نقدی با تعیین قیمت حصه های غیر نقدی

    شرکت مختلط غیر سهامی
    شرکت مختلط غیر سهامی، شرکتی است که برای امور تجاری، در تحت اسم مخصوصی، بین یک یا چند نفر شریک ضامن و یک یا چند نفر شریک با مسئولیت محدود ، بدون انتشار سهام تشکیل می شود. شریک ضامن مسئول کلیه بدهی هایی است که ممکن است علاوه بر دارایی شرکت پیدا شود. شریک با مسئولیت محدود کسی است که مسئولیت او فقط تا میزان سرمایه ای است که در شرکت دارد.
    در نام شرکت باید ” شرکت مختلط ” و لااقل اسم یکی از شرکای ضامن قید شود. بهتر است کلمه ” غیر سهامی ” نیز در آن ذکر شود تا تمیز آن از شرکت مختلط دیگر آسان باشد.
    هر گاه شریک ضامن بیش از یک نفر باشد ، مسئولیت آن ها در مقابل طلبکاران شرکت و روابط آن ها با یکدیگر ، تابع مقررات راجع به شرکت تضامنی خواهد بود. مدیریت شرکت مختلط غیر سهامی، مانند شرکت مختلط سهامی به عهده شریک یا شرکای ضامن است که می توانند مدیر یا مدیرانی برای شرکت تعیین کنند یا خود شخصاَ مدیریت شرکت را عهده دار شوند. تشکیل شرکت مختلط غیر سهامی، با دو نفر شریک ممکن است ؛ زیرا همان طور که در بالا گفته شد ، برای تشکیل آن یک نفر شریک ضامن و یک نفر شریک با مسئولیت محدود می تواند کافی باشد.

    مدارک مورد نیاز جهت ثبت شرکت مختلط  غیر سهامی:
    1- یک نسخه ی مصدق از شرکت نامه
    2- یک نسخه ی مصدق از اساسنامه(اگر باشد)
    3- اسامی شرکت یا شرکای ضامن که سمت مدیریت دارند.

    شرکت های تعاونی
    شرکت های تعاونی برای تامین منافع مادی و بهبود وضع اجتماعی اعضا و براساس توحید مساعی و همکاری آن ها تشکیل می شود ، در تعریف شرکت تعاونی می توان چنین گفت : شرکت تعاونی شرکتی است که برای فعالیت در امور مربوط به تولید و توزیع ، در جهت اهداف مصرح در قانون بخش تعاونی و به منظور بهبود وضع اقتصادی و اجتماعی اعضا از طریق همکاری و تشریک مساعی آن ها با رعایت قانون مذکور تشکیل می شود. لذا چنانچه قصد دارید فعالیت تعاونی زیر نظر وزارت تعاون داشته باشید این نوع از شرکت برای شما گزینه ی مناسبی است.
    در شرکت تعاونی، حداقل شرکا 7 نفر، حداقل سرمایه محدودیتی ندارد ، حداقل هیات مدیره یا مدیران ، یک نفر یا بیشتر و مسئولیت شرکا در شرکت تعاونی  « در صورت سهامی بودن به میزان مبلغ اسمی هر سهامدار.در غیر سهامی: با توجه به تراضی شرکا در اساسنامه» می باشد.
    فقط اشخاص حقیقی، یعنی افراد انسانی،می توانند به تشکیل شرکت تعاونی اقدام کنند و به عضویت آن درآیند.این مطلب از منطوق ماده 8 قانون بخش تعاونی که می گوید:”عضو در شرکت های تعاونی،شخصی است حقیقی”مستفاد می شود.

    مدارک لازم برای ثبت و اخذ مجوز :
    مدارک و اوراق ذیل بایستی توسط هیات مدیره همراه با درخواست خود تحویل اداره تعاون گردد :
    1- اساسنامه مصوب شرکت
    2- دعوتنامه تشکیل اولین مجمع عمومی عادی
    3- صورتجلسه اولین مجمع عمومی عادی ، دایر بر تصویب اساسنامه و انتخاب اولین هیات مدیره و بازرس یا بازرسان .
    4- رسید پرداخت مقدار وجوه لازم التادیه سرمایه تعاونی ، طبق اساسنامه
    5- مدارک مربوط به تقویم و تسلیم آن مقدار از سرمایه که به صورت جنبی بوده است.
    6- فهرست اسامی و مشخصات داوطلبان تشکیل تعاونی .
    7-  فهرست اسامی حاضران در اولین مجمع عمومی عادی که حاوی امضای آن ها باشد.
    8-  فهرست اسامی و مشخصات و نشانی اعضای اولین هیات مدیره و بازرس یا بازرسان اعم از اصلی و علی البدل و مدیر عامل که حاوی امضای آن ها باشد.
    9- قبولی کتبی اعضای اولین هیات مدیره و بازرس یا بازرسان
    10- صورتجلسه راجع به جلسه اولین هیات مدیره دایر بر انتخاب رئیس و نایب رئیس و منشی هیات مدیره ، انتخاب صاحبان امضاهای مجاز و اسامی و مشخصات آن ها و انتخاب مدیر عامل
    _ ثبت انواع شرکت :
    مرجع ثبت شرکت ها در تهران ” اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی ” و در خارج از تهران ” اداره ثبت اسناد و املاک ” مرکز اصلی فعالیت شرکت است که دفتری مخصوص برای ثبت شرکت ها اختصاص داده است. در صورتیکه در محل مربوطه ، ثبت اسناد نباشد ، دفاتر اسناد رسمی یا دفتر دادگاه مرجع ثبت خواهد بود .
    جهت ثبت شرکت ابتدا به سامانه اداره ثبت شرکت ها به نشانی  مراجعه نموده و پس از تکمیل اطلاعات خواسته شده ( شامل درج مشخصات متقاضی، انتخاب نام شرکت ، . کد پستی و شماره تلفن، شماره دورنگار، پست الکترونیک شرکت ، نوع سرمایه شخص حقوقی، شعبه شرکت و.. ) اوراق لازم را در سامانه بارگذاری نمایید. شایان ذکر است در انتخاب نام شرکت توجه به نکات ذیل ضروری است :
    – دارای معنا و مطابق با فرهنگ اسلامی باشد.
    – واژه ی بیگانه نباشد و فارسی باشد.
    – دارای سابقه ثبت نباشد.
    – جهت تعیین  اسم شرکت حداقل تعداد سیلاب ها 3 سیلاب است.
    – لاتین نباشد.
    – از عنوان های دانشمندان و کاشفان در عصر حاضر انتخاب نشود.
    – در انتخاب نام شرکت حتماَ باید از اسم خاص استفاده شود.
    – اشخاص حقوقی که ثبت نام پیشنهادی آن ها مستلزم اخذ مجوز از مراجع ذیصلاح است باید پیش از ارایه تقاضای ثبت تاسیس به مرجع ثبت شرکت ها،به طریق مقتضی نسبت به اخذ مجوز اقدام و به ضمیمه مدارک تسلیم نمایند.
    پس از طی این مراحل ، کارشناس حقوقی به بررسی اطلاعات وارد شده می پردازد  ، اگر دارای نقص باشد برای شما درسامانه ابلاغ رفع نقص ارسال می گردد و باید نقص را رفع نمایید و در صورت عدم نقص اطلاعات ، آن را تاًیید می کند.پس از پذیرش اینترنتی از طریق سامانه و اخذ تاًییدیه ی پذیرش ، باید نسخ اصلی صورت جلسات تنظیمی و ضمائم آن ها را از طریق باجه های پست به صورت سفارشی به آدرس ذکر شده در تاًییدیه ی پذیرش ارسال نمایید و از مراجعه ی حضوری به منظور تحویل مدارک خودداری کنید.
    سپس ، در صورت تکمیل بودن مدارک، مسئول اداره ، دستور ثبت در دفتر ثبت شرکت ها را صادر می نماید و شرکا تماماً ذیل ثبت را امضا خواهند نمود. در آخر، یک نسخه اساسنامه و شرکتنامه و اظهارنامه، تحویل موسسین می گردد.در صورتی که سند مالکیت هم وجود داشته باشد، به مدیران تحویل می گردد و نسخه ی دیگر اظهارنامه و اساسنامه و شرکتنامه و پیش نویس آگهی را که تشکیل پرونده گردیده، جهت تحریر به اتاق تایپ ارسال می دارد.

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 1 آبان 1398

     

    1. اظهارنامه ثبت اختراع
    اظهارنامه ثبت اختراع باید در سه نسخه و در فرم مخصوص و به زبان فارسی تنظیم شده و پس از ذکر تاریخ، توسط متقاضی یا نماینده قانونی وی امضاء شود.
    2. توصیف اختراع
    توصیف اختراع باید صریح و همراه با جزئیات کامل و مشتمل بر نکات ذیل باشد :
    الف) عنوان اختراع به گونه ای که دراظهارنامه ذکر گردیده است.
    ب ) زمینه فنی اختراع مربوط.
    ج ) مشکل فنی و بیان اهداف اختراع
    د ) شرح وضعیت دانش پیشین و سابقه پیشرفت هایی که در ارتباط با اختراع ادعایی وجود دارد، به نحوی که برای درک و بررسی جدید بودن اختراع کفایت کند.
    ه) ارائه راه حل برای مشکل فنی موجود ، همراه با شرح دقیق و کافی و یکپارچه اختراع
    ر) توضیح اشکال، نقشه ها ، نمودارها در صورت وجود به نحوی که یک متخصص در آن زمینه بتواند اختراع را درک و ارتباط اجزای آن را دریابد. ارجاع به شماره هایی که برای بیان ویژگی های اختراع در نقشه آمده است الزامی است.
    ز ) بیان واضح و دقیق مزایای اختراع ادعایی نسبت به اختراعات پیشین، به نحوی که ویژگی جدید بودن اختراع و تاثیر فنی آن را روشن سازد.
    ح ) ذکر صریح کاربرد صنعتی اختراع در صورتی که ماهیت اختراع گویای این امر نباشد.
    3. ادعا یا ادعاهای اختراع
    هر اختراع می تواند مشتمل بر یک یا چند ادعا باشد. ادعا یا ادعاها باید صریح و منجز بوده و دارای شرایط ذیل باشد :
    الف) معقول بودن تعداد آنها با توجه به ماهیت اختراع و شماره گذاری ترتیبی آن ها در صورت تعدد
    ب ) فراتر از اطلاعات افشا شده نباشد.
    ج) ویژگی های فنی حمایت را با استفاده از جملات مثبت بیان نماید.
    4.خلاصه ای از توصیف اختراع
    خلاصه اختراع : مطابق مواد 13و14 خلاصه مشتمل بر 70 تا 200 کلمه و فقط برای بیان اطلاعات اختراع و درصورت لزوم مشتمل بر فرمول شیمیایی یا معادلات ریاضی باشد.
    5. نقشه یا نقشه ها ، در صورت لزوم
    در تنظیم نقشه ها توجه به نکات ذیل حائز اهمیت است :
    الف) در روی کاغذ بادوام و A4.
    ب ) باوضوح و شفافیت کامل.
    ج ) تمام عناصر نقشه دارای مقیاس باشند.
    د ) تا حدامکان به صورت عمودی باشد.
    هـ) اعداد و حروف خوانا باشد.
    و ) شامل نشانه باشد.
    ز ) صفحات به ترتیب باشد.
    ح ) هیچ توضیحی نباید روی نقشه وجود داشته باشد.
    6. مدارک مثبت هویت متقاضی و مخترع
    الف) اشخاص حقیقی: کپی شناسنامه و کپی کارت ملی
    ب) اشخاص حقوقی: آخرین روزنامه رسمی دلیل مدیریت کپی شناسنامه و کارت ملی صاحبان امضاء
    ج) مدارک مثبت هویت مخترع : ارائه کپی شناسنامه و کارت ملی مخترع
    7. درخواست کتبی مبنی بر عدم ذکر اسم مخترع ، چنانچه مخترع نخواهد اسم وی ذکر شود.
    8. مدارک مربوط به حق تقدم که باید همزمان با تسلیم اظهارنامه یا حداکثر ظرف 15 روز از آن تاریخ تسلیم شود.
    9. رسید مربوط به پرداخت هزینه های قانونی
    10. مدارک نمایندگی، در صورتی که تقاضا توسط نماینده قانونی به عمل آید.

  • نظرات() 
  • سه شنبه 30 مهر 1398



     سازمان مردم نهاد به نوعی سازمان هایی مردمی هستند که گاها جنبش و یا گروه و جمعیت نیز نامیده می شوند و هدف اصلی تشکیل این سازمان ها یا نهاد ها رسیدگی به خواسته ها و نیازهای مردمی بخصوص در قبال دولت می باشد.

    سازمان مردم نها که به نام سمن نیز نامیده می شود و با حروف NGO شناخته می شود در رسته و یا تشکیلات دولتی ثبت نمی شوند و به نوعی سازمان غیر دولتی محسوب می شوند. دلیل اصلی شکل گیری این نوع سازمان ها بصورت غیر دولتی این است که بتوانند بدون جانب داری و در راستای تحقق اهداف اصلی شکل گیری سازمان که دفاع از منافع قشر خاصی و یا عامی از مردم می باشد اقدام نمایند.

    بنا بر این توصیفات و توضیحات یک سازمان مردم نهاد سازمانی غیر دولتی است که برای دفاع از خواست ها و نیاز های مردم مانند موضوعات شغلی، معیشتی،  فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، تجاری، مذهبی، محیط زیستی، علمی و بسیاری دیگر از موضوعات شکل می گیرد.

    سازمان های مردم نهاد در کشورهای توسعه یافته بسیار قدرتمند تر حضور دارند و به همین دلیل از این سازمان ها اغلب به عنوان عناصری در راستای بهبود شرایط اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و یا بسیاری از موضوعات دیگر عنوان می شود زیرا بصورت نظامند و بر اساس قواعد و قوانین ساختار یافته و مشخص و توسط افراد متخصص عموما این موضوعات دسته بندی و پیگری می شود و به همین دلیل نه تنها قانونمند است بلکه وجهه معتبرتر و محکم تری هم دارد.

    بصورت کلی سازمان مردم نهاد را باید واسطه ای بین مردم عادی یک جامعه خاص و یا عام با دولت باید دانست که می تواند حتی حرف و یا خواسته کوچکترین عضو سازمان را در آن جامعه به شرط مقبول بودن آن توسط سایر اعضا به گوش دولت و یا حتی خود جامعه و حتی سایر مردم رسانده و به منظور تحقق آن سلسله مراتب عملیاتی تعریف شده و شناخته شده در بین خود سازمان بر اساس اساسنامه سازمان را دنبال می کنند.

    طبیعی است که سازمان های مردم نهاد یا سازمان سمن نوعی سازمان غیر انتفاعی باید باشد که منافع فرد در آن مطرح نیست و هدف شکل گیری آن رساندن منافع مادی و غیر مادی به اعضا عضو سازمان نمی باشد.

    معمولا این نوع سازمان ها به بودجه زیادی نیاز ندارند اما تامین بودجه مورد نیاز آنها در هر ابعاد و اندازه ای معمولا از راه کمک های مردمی و یا با استفاده از حمایت های سازمان های دولتی و غیر دولتی تامین می شود .

    بصورت کلی می توان اهداف ثبت سازمان مردم نهاد یا سمن را مواردی چون :

        دستیابی به تعادل اجتماعی
        تشویق مشارکت و کثرت گرایی در یک جامعه
        تلاش برای ایجاد حق آزادی انجمن ها
        کمک به بالا رفتن بازدهی مردمی و منابع انسانی و حتی مالی
        ایجاد ساختار مشخص برای پیگیری خواسته های مردمی
        توجه به خواسته های گروهی بر فردی

    و بسیاری دیگر از عوامل باید دانست.

    در چه حوزه هایی می توان اقدام به ثبت سازمان مردم نهاد کرد؟

    سازمان سمن یا مردن نهاد را می تواند در طیف وسیعی از موضوعات ثبت کرد اما باید تمامی این موضوعات در یکی از تخصص های زیر خلاصه شده باشد:

    امور فرهنگی،  امور اجتماعی، امور زنان، امور کودکان، محیط زیست و منابع طبیعی، عمران و آبادانی، حقوق شهروندی، امور جوانان،  امور نیازمندان و خیره،  امور ایثارگران، حفظ صلح، دارو و درمان و پزشکی بیماران، دفاع مقدس،  امور خانواده، پیشگیری از آسیب های اجتماعی، رفاه اجتماعی و ارتقا مهارت های اجتماعی،  حقوق شهروندی، ترویج فرهنگ و ارش های اسلامی،  امور هنری، بهداشت و درمان، بهداشت محیط، زیر ساخت های بهداشت و درمان،  امداد و نجات،  توسعه و بهبود بهداشت عمومی، حفظ میراث گردشگری و فرهنگی، سازمان های بین المللی ، انجن های دوستی، امور مهاجرین،  امور جهانی و بین المللی،  فناوری های نوین تعامل با مراکز علمی، فناوری و اطلاعات، کمک به عمران و آبادانی،  کمک به وحدت ملی و انسجام ملی، امور اقوام و اقلیت ها، امور ورزشی، امور مرتبط با زیر ساخت های توسعه کشور، توسعه سرمایه انسانی و اقتصادی

    چه افرادی می توانند عضو سازمان مردن نهاد شوند؟

    بصورت کلی در تعریف سازمان سمن یا سازمان مردم نهاد تنها به افرادی اجازه مشارکت و عضویت در این نوع سازمان ها داده شده است که شرایط زیر را داشته باشند:

        داشتن حداقل سن قانونی یعنی 18 سال تمام
        داشتن تابعیت ایرانی
        حداقل دو نفر از اعضا باید در موضوع سازمان دارای تخصص مرتبط باشند.
        نداشتن سوء پیشینه کیفری
        نداشتن عضویت در گروه ها و سازمان های ضد انقلابی و یا سازمان هایی که دادگاه انقلاب آنها را غیر قانونی نامیده است

    ثبت سازمان مردم نهاد

    برای ثبت سازمان مردم نهاد باید ابتدا موضوع فعالیت سازمان و یا گروه تعیین شود. یعنی اینکه دقیقا مشخص شود هدف از تشکیل این سازمان پیگیری و دنبال کردن کدام نوع از خواسته یا خواسته ها می باشد. برای ثبت سازمان مردم نهاد باید حداقل 9 نفر به عنوان عضو تعیین شوند که از این 9 نفر حداقل دو نفر باید دارای تجربه و دانش لازم در تخصص سازمان باشند.

    ضمن اینکه سایر 9 نفر سازمان باید حداقل 18 سال تمام را داشته باشند و از نظر شرایط ذهنی و سوابق فعالیتی نیز دارای شرایط احراز باشند. برای این کار باید فرم تقاضانامه ای تکمیل شود و بعدا با دریافت مجوز از نهاد مربوطه که در موضوع سازمان مشخص شده است به همراه مدارکی که در ادامه توضیح داده خواهد شد این تقاضانامه را به دبیرخانه هیئت نظارت بر تشکل های غیر دولتی تحویل دهند.

    در این مرحله درخواست توسط هیئت نظارت بر تشکل های غیر دولتی ظرف چند روز کاری بررسی خواهد شد و ضمنا باید توسط مراجع ذی صلاح نیز تایید شود. بعد از بررسی هیئت و تایید مراجع برای فعالیت سازمان مردم نهاد یک پروانه و یا مجوز صادر می شود و به همراه معرفی نامه ای برای ثبت این سازمان و یا سمن متقاضی به سازمان ثبت اسناد کشور معرفی می شود.

    این سازمان نیز همانن بسیاری از شرکت ها نیاز به اساسنامه دارد و باید بعد از دریافت پروانه کار مطابق با اساسنامه فعالیت شود در غیر این صورت سازمان دچار تخلف شده است.

    ضمن اینکه بعد از اینکه متقاضی معرفی نامه را به سازمان اسناد  و املاک تحویل داد باید به همراه آن اساسنامه، صورتجلسه مجمع عمومی موسسین و صورتجلسه هیئت مدریه منتخب و البته مجوز سازمان مربوطه را نیز تحویل دهد. از دیگر مدارک مورد نیاز مدارک شناسایی موسسین و یا اعضا شامل کپی کارت ملی و کپی شناسنامه و گواهی عدم سو پیشینه اعضا می باشد.

    بعد از اینکه سازمان مردم نهاد در اداره ثبت شرکت ها به ثبت رسید باید موضوع سازمان سمن در روزنامه رسمی و یک روزنامه کثیر الانتشار به انتخاب خود اعضا آگهی یا چاپ شود و پس از آن سازمان مردم نهاد می تواند بر اساس اساسنامه تنظیم شده و تحویل شده اقدام نماید.

    در نظر داشته باشید که سازمان های مردم نهاد نوعی سازمان محلی و یا نهایتا استانی هستند و به همین دلیل باید در فرمانداری و یا استانداری مراحل ثبت سازمان مردم نهاد دنبال شود.

    مدارک مورد نیاز برای ثبت سازمان مردم نهاد

        ارائه فرم مشخصات فرردی اعضا
        کپی شناسنامه و کارت ملی اعضا
        سه قطعه عکس 4*3 از هر نفر عضو
        اساسنامه ای که امضا همه اعضا را داشته باشد در سه نسخه
        صورتجلسه مجمع عمومی موسسین با امضا همه اعضا
        صورتجلسه هیئت مدیره سازمان با امضا همه اعضا
        گواهی عدم سو پیشینه اعضا
        مدارک تحصیلی و یا ورقه تاییدیه اشتغال به تحصیل اعضا
        مجوز سازمان مربوطه
        وکالتنامه احتمالی وکیل

    به یاد داشته باشید که ثبت سازمان مردم نهاد یا سازمان سمن (NGO ) هم توسط نماینده اعضا و هم توسط وکیل قانونی این اعضا امکان پذیر است اما بصورت کلی انجام کار توسط وکلای خبره هم باعث کاهش هزینه های ثبت و هم قانونی تر و حرفه ای تر شدن موضوع ثبت سازمان مردم نهاد خواهد شد.



  • نظرات() 
  • سه شنبه 30 مهر 1398




    EPC یا بصورت کامل Engineering, procurement and constructionion زمانی به یک پیمانکار تخصیص داده می شود که از صفر تا صد یک پروژه یعنی از زمان طراحی تمام یا قسمتی از یک طرح تا زمان تامین مواد و اجرا و راه اندازی و نهایتا حتی موضوعات آزمایش و تست کارایی و تمامی خدمات مرتبط با یک پیمان را انجام دهد و نهایتا بصورت کامل پروژه را به کارفرما تحویل دهد.

    در واقع شرکت هایی که دارای رتبه و EPC می شوند در قرار داد های خود یک پروژه را از کارفرما تحویل می گیرند و نهایتا در زمان اتمام که در مدت زمانی توافق شده است به کارفرما بصورت کامل تحویل می دهند.

    در واقع در بین کارفرمایان و پیمانکاران به این نوع شرکت های پیمانکار شرکت های کلید در دست هم اطلاق می شود به این مفهوم که کارفرما ابتدا کار را تحویل پیمانکار می دهد و بعدا تنها با یک کلید می تواند کل پروژه را بصورت آماده و بدون نقص تحویل بگیرد و در واقع بهره برداری از کار را آغاز نماید. در جریان چنین پروژه هایی کارفرما تنها طرح و یا پروژه خود را تحویل کارفرما می دهد  و در زمان طرح هیچ دخالت و یا مسئولیتی را متقبل نمی شود و در کل تمامی مسئولیت اجرای یک طرح به عهده پیمانکار خواهد بود.

    شرکت های دارای رتبه EPC یا رتبه طرح و ساخت را بصورت کلی به دو نوع شرکت تقسیم می کنند:

        شرکت های دارای رتبه بندی طرح و ساخت یا رتبه EPC صنعتی
        شرکت های دارای رتبه بندی طرح و ساخت و یا رتبه EPC غیر صنعتی

    لزوم دریافت رتبه طرح و ساخت یا EPC

    با توجه به اینکه بعضا دولت و یا برخی از نهاد های خصوصی تر و بعدها کارفرمایان حقیقی حتی تمایل و یا تخصص لازم را برای ورود و بررسی و صرف زمان زیاد در خصوص انواع قسمت های اجرایی یک پروژه نداشتند و به منظور اطمینان از اینکه یک پروژه با بهترین شکل و شرایط ممکن و بصورت تخصصی و کاملا حرفه ای انجام می شود معاونت نظارت راهبردی به عنوان یک سازمان مستقل در موضوع رتبه بندی شرکت هایی که توانایی اجرای انواع پروژه های صنعتی و غیر صنعتی را داشتند ورود پیدا کرد و با ارائه این مجوز و یا رتبه این اعتماد را به شرکت ها و سایر افراد حقوقی و حقیقی داد که برخی از شرکت ها قابلیت انجام این پروژه ها را بصورت تمام و کمال و با عهده دار شدن مسئولیت کامل دارند.

    در واقع این سازمان یعنی معاونت نظارت راهبردی با ارائه این رتبه به برخی از شرکت ها پس از بررسی این شرکت ها از نقطه نظرات متفاوت آنها را دارای شرایط لازم برای قبول مسئولیت صفر تا صد یک پروژه در بخش های متفاوت پروژه اعم از طراحی، مهندسی، تدارکات، تامین، ساخت، نصب و نهایتا راه اندازی می داند.

    رتبه EPC در اصل نشان دهنده میزان توانایی و تخصص شرکت های دارای این رتبه می باشد و بسیاری از کارفرمایان با استناد به این رتبه پروژه های خود را که قصد دخالت و یا صرف زمان زیاد در آنها را ندارند در واقع برون سپاری می کنند.

    شرکت هایی که موفق به دریافت رتبه طرح و ساخت یا EPC می شوند می توانند به مدت 4 سال و در طول زمان اعتبار این رتبه بندی که چهار ساله است در اولویت واگذاری تسهیلات ارزی و ریالی قرار گرفته و از امتیازات ویژه دولتی نیز بهره مند شوند.

    انواع رشته های مرتبط با رتبه EPC

    شرکت هایی که قصد دریافت رتبه طرح و ساخت را دارند به رشته های اصلی زیر تقسیم می شوند :

        رشته های مرتبط با ساختمان مانند معماری داخلی، نوسازی بافت های فرسوده، مقاوم سازی ، آموزشی ورزشی و بهداشتی و نهایتا تجاری و اداری
        رشته های آب
        رشته راه
        رشته های کشاورزی
        رشته های فرهنگی و تاریخی

    مزایای اخذ رتبه EPC

    حقیقت این است که در ایران کمتر شرکت هایی وجود دارند که هر سه توانایی مهندسی، تدارکات و اجرا را هم زمان داشته باشند و یا علی رغم داشتن سرمایه های کافی خیلی  به سمت دریافت این رتبه بندی نرفته اند و شاید دلیل ان این باشد که این شرکت ها از اعتبار و مزایای این نوع رتبه بندی آگاهی لازم را ندارند.

    معمولا شرکت هایی که اقدام به اخذ رتبه EPC با توجه به نوع موضوعایت کاری که دارند سود و منافع زیادی را به دست می آورند  هر چند  گاها این نوع پروژه ها ریسک پذیری زیادی را هم می طلبد.

    بسیاری از فرآیند های ساخت و ساز، ترمیم و نوسازی و یا اصلاح ساختارهای بافت های مختلف با دانش و تخصص شرکت های دارای رتبه EPC امکان پذیر است و این موضوع در بسیاری از کشورهای دنیا به اثبات رسیده است.

     این نوع شرکت ها نه تنها می توانند خود دارای سود و منافع زیادی شوند بلکه این اطمینان را به شرکت ها و دولت ها می دهند که می توانند بدون نگرانی و صرف زمان زیاد با بهترین امکان طرح ها و پروژه های خود را تکمیل نمایند. کارفرماها در این حالت اعتماد بیشتری می کنند زیرا خود نیز از منافع زیادی بهره مند می شوند که از عمده ترین آنها می توان به صرفه جویی در زمان، نداشتن نیروی کار برای پروژه، تمرکز بر روی کارهای اجرایی تخصصی خود، اطمینان از تخصصی تر شدن کار و البته تا حدودی هم صرفه جویی مالی را اشاره کرد.

    ویژگی های اصلی رتبه طرح و ساخت یا EPC

        پیمانکاران کاملا با اختیار و خواست خود می توانند انواع تجهیزات و تکنیک ها را به کار گیرند و می توانند برنامه زمانبندی خود را داشته باشند.
        پیمانکاران استقلال کاری زیادی دارند و سایرین حتی کارفرما در کار او دخالتی نخواهد داشت.
        با توجه به اتخاذ تصمیم ها و انجام اصول مورد نظر پیمانکار سرعت اجرای طرح ها بسیار بیشتر خواهد بود.
        پیمانکاران به منظور ارتقا رتبه بندی خود و در ضمن بهتر شدن رزومه کاری خود و البته دریافت مطالبات و اقساط توافق شده از کارفرما خود را ملزم به استفاده از بهترین تجهیزات و با بالاترین کیفیت می کنند.
        پیمانکاران می توانند در زمان های مختلف پروژه را تقسیم بندی کنند ولی با این وجود به دلیل تعهد به اتمام کار در زمان مشخص معمولا سرعت انجام کار بالا است.
        به دلیل تخصص و دانش بالای پیمانکار معمولا مشاوران و کارفرمایان به ایده ها و نظرات آنها احترام بیشتری می گذارند و در کار آنها کمتر دخالت می کنند.
        معمولا در این نوع پروژه ها ارائه طرح اولیه اهمیت زیادی دارد و کارفرماها نیز بر اساس همین طرح اولیه بعدا پروژه را تحویل خواهند گرفت.
        توافقات و نحوه پرداخت در این نوع پروژه ها اهمیت زیادی دارند و در مفاد قرارداد معمولا مطرح می شوند. در این نوع پروژه ها معمولا هم سرعت کار و هم پرداخت به خوبی با هم هماهنگی می شوند زیرا بر اساس پیشرفت کار است که پول دریافت می شود و در صورت عدم پرداخت پروژه متوقف خواهد شد.
        کارفرمایان می توانند قبل از شروع پروژه هر نقطه نظر و یا خواسته ای که دارند را بیان کنند تا در پروژه در صورت توافق اجرا شود.
        معمولا به دلیل طراحی تخصصی و اجرای اقتصادی میزان هزینه ها هم برای کارفرما و هم پیمانکار به صرفه خواهد بود.

    شرایط صدور رتبه EPC

    همانگونه که توضیح داده شد رتبه EPC یا رتبه طرح و ساخت تنها به شرکت هایی اعطا می شود که بتوانند تخصص و توان لازم خود را در زمینه طراحی، مهندسی و اجرا به اثبات برسانند. شرکت هایی که خواهان دریافت این رتبه هستند باید ابتدا رتبه 1 و بعدا 2 مشاور و سپس رتبه پیمانکاری را اخذ کرده باشند و بعدا برای دریافت این رتبه اقدام نمایند.

    شرکت هایی که این سه مرحله را پشت سر گذاشته باشند می توانند برای دریافت رتبه EPC با مهیا کردن شرایط زیر اقدام نمایند:

        دریافت رتبه 1 و 2 مشاور
        دریافت رتبه بندی پیمانکاری
        این نوع شرکت ها باید موضوع فعالیت خود در شرکت را هم در قالب طراحی هم اجرا و هم مهندسی دیده باشند
        هئیت مدیره این شرکت ها باید بر اساس آیین نامه رتبه بندی مشاور چیدمان شده باشد
        هیئت مدیره شرکت باید در رتبه پیمانکاری امتیاز کسب کرده باشند و این امر الزامی است. ضمن اینکه کارمندان و پرسنل هم باید رتبه مشاور را کسب کرده باشند.

    در نظر داشته باشید که رتبه EPC به شرکت هایی تعلق می گیرد که هم در موضوع طراحی، هم مهندسی و هم اجرا و راه اندازی فعالیت داشته باشند. مدت اعتبار این گواهینامه 4 ساله است. ضمن اینکه باید مهندسین شرکت که فعالیت نصب، راه اندازی و کنترل کیفی کار را بر عهده دارند باید شرایط لازم را داشته باشند.

    مراحل دریافت رتبه EPC

    معاونت نظارت راهبردی ریاست جمهوری به عنوان یک سازمان مستقل و حرفه ای کار بررسی صلاحیت  شرکت ها و صدور رتبه و گواهینامه EPC را عهده دار می باشد. لذا علاقمندان به این رتبه باید خود و یا مشاور حقوقی آنها به این سازمان مراجعه و درخواست دریافت این رتبه را بصورت کتبی بدهند.

    کارشناسان این سازمان در زمان مشخص اقدام به بررسی مدارک لازم اعم از داشتن گواهینامه ها ، رتبه ها و صلاحیت های لازم نموده و سپس تمامی اعضا هیئت مدیره، مهندسین و پرسنل برای داشتن شرایط لازم در صورت نیاز بررسی می شوند. توان اجرایی شرکت ، دارایی ها و سرمایه  شرکت بررسی و نهایتا در صورت داشتن شرایط لازم این شرکت ها موفق می شوند برای یک دوره 4 ساله این رتبه را به دست بیاورند.

    موسسه حقوقی وینا به عنوان یک موسسه حقوقی حرفه ای و با سابقه در زمینه دریافت انواع رتبه شرکت ها آماده عقد قرار داد و همکاری با شرکت هایی است که خواهان ورود به این حوزه و دریافت رتبه EPC می باشند. کارشناسان ما از برترین کارشناسان حقوقی کشور بوده که به خوبی به شما مشاوره و در کمترین زمان ممکن رتبه مورد نظر را برای شما دریافت خواهند کرد.

  • نظرات() 
  • سه شنبه 30 مهر 1398

     
    امروزه موضوع شرکت و داد و ستدهای اقتصادی و مسائل بازرگانی منحصراَ محدود به موسسین شرکت و بازرگانان نیست و افراد بسیاری از اقشار جامعه را به طور مستقیم یا غیر مستقیم در بر می گیرد و مالاَ دغدغه های زیادی را برای مردم ایجاد کرده است.
    از این رو، موضوع ثبت شرکت و یا تغییرات آن به اموری کاملاَ دقیق و تخصصی تبدیل شده است که عدم آشنایی با جزییات و ظرایف آن می تواند در بهترین حالت موجب تضییع وقت و سرگردانی و در بدترین حالت سبب پدید آمدن زیان های گاه جبران ناپذیر شود.
    بر همین اساس ، در این مقاله بر آن شدیم تا به پاسخ سوالات متداول شما عزیزان در رابطه با ثبت شرکت بپردازیم. ناگفته نماند، علاوه بر مطالعه ی نوشتار ذیل متقاضیان گرامی می توانند در صورت مواجه شدن با هرگونه سوال و یا ابهامی در رابطه با ثبت شرکت و ثبت تغییرات شرکت با مشاورین ثبت نیک در ارتباط باشند. کارشناسان متعهد و توانمند ثبت نیک، ار نخستین گام های ثبت شرکت همراه و مشاور شما خواهند بود.

    سوال : در چه مواردی، نسخه ای از صورت جلسه مجمع باید جهت ثبت به مرجع ثبت شرکت ها ارسال گردد ؟
    اگر تصمیمات مجمع متضمن یکی از موارد ذیل باشد، نیاز به ثبت دارد و بنابراین باید نسخه ای از آن برای ثبت به اداره ثبت شرکت ها تسلیم شود :
    1- انتخاب مدیران اعم از اعضاء هیات مدیره و مدیر عامل.
    2- انتخاب نماینده حقیقی شخص حقوقی که عضو هیات مدیره است.
    3- انتخاب بازرس یا بازرسان .
    4- تصویب ترازنامه .
    5- تغییر در سرمایه شرکت ( کاهش یا افزایش سرمایه )
    6- هر نوع تغییر در اساسنامه
    7- انحلال شرکت و نحوه تصفیه

    سوال :  آیا خارجیان می توانند در شرکت های ایرانی شریک باشند یا خیر ؟
    جواب : در این خصوص با ذکر نکات ذیل مواجهیم :
    1- اینکه خارجیان در شرکت های ایرانی دارای سهم الشرکه باشند، با هیچ منع قانونی مواجه نیست.
    1- بنا بر اصل 81 قانون اساسی، دادن امتیاز تشکیل شرکت ها و موسسات در امور تجاری و صنعتی و کشاورزی و معادن و خدمات به خارجیان مطلقاَ ممنوع است.
    – در قانون اساسی منظور از عبارت دادن امتیاز تعریف نشده است. اما به نظر می رسد منظور آن باشد که خارجیان نمی توانند سهام کنترلی یک شرکت تجاری ایرانی را دارا باشند. منظور از سهام کنترلی، میزان سهامی است که به موجب آن تصمیمات شرکت توسط یکی از شرکاء قابل اتخاذ می گردد.
    – ثبت شعبه شرکت های خارجی در ایران مجاز است و مشمول منع مذکور در اصل 81 قانون اساسی نیست.

    اگر شریکی در یک شرکت تجاری بدون رعایت الزامات قانونی، سرمایه خود را مورد نقل و انتقال قرار دهد، این نقل و انتقال چه اثری دارد ؟
     چنین انتقالی باطل است. شخصی که سهم الشرکه یا سهام به او منتقل شده است، در شمار شرکاء شرکت وارد نمی شود و حق رای ندارد. اگر شرکت با حضور او اقدام به تصمیم گیری نماید و او در حصول اکثریت سهم داشته باشد، تصمیم اتخاذ شده باطل است. البته بدیهی است که در انتقال قهری سهم الشرکه یا سهام ( انتقال به وراث به واسطه فوت شریک ) ، بدون رعایت تشریفات قانونی و به صورت خود به خود انتقال سهم به وراث صورت می گیرد.

    اگر اشخاصی اقدام به تاسیس یک شخصیت حقوقی خارج از قالب شرکت های تجاری مذکور در قانون تجارت بنماید و در قالب آن شخصیت حقوقی به اعمال تجاری مبادرت ورزند، یا آن که در قالب یک شرکت بدون شخصیت حقوقی ( شرکت مدنی ) اقدام به انجام اعمال تجاری کنند، عمل آنان و شرکت آنان چه حکمی دارد ؟
    در این باره ماده 220 ق. ت مقرر می دارد : ” هر شرکت ایرانی که فعلاَ وجود داشته یا در آینده تشکیل شود و با اشتغال به امور تجاری خود را به صورت یکی از شرکت های مذکور در این قانون درنیاورده و مطابق مقررات مربوط به آن شرکت عمل ننماید شرکت تضامنی محسوب شده و احکام راجع به شرکت تضامنی در مورد آن اجراء می گردد.”
    1- این شرکت را از هر نظر و در کلیه احکام تابع احکام شرکت تضامنی بدانیم.
    2- این شرکت را فقط از حیث مسئولیت تضامنی اعضاء در مقابل شخص ثالث در حکم شریک تضامنی بدانیم و سایر احکام شرکت تضامنی خصوصاَ مزایای شرکت تضامنی را بر آن جاری نکنیم. یعنی فقط این خصوصیت شرکت های تضامنی که پس از انحلال کلیه شرکاء باید پاسخگوی دیون شرکت باشند، در چنین شرکتی که مطابق قانون تجارت تشکیل نشده است، جاری و ساری است.
    نظر اول با ظاهر ماده سازگار است، اما نظر دوم منطقی تر است ، چرا که نمی توان تصور نمود که مقنن یک بار شرایط تاسیس شرکت تضامنی را جداگانه برشمرده و در جای دیگر مقرر کند که حتی اگر شرکتی شرایط مزبور را نداشته باشد، شرکت تضامنی محسوب است. بنابراین در مواقعی که افرادی در قالب قرارداد مشارکت مدنی یا کنسرسیوم آن ها حاکم است و آن ها از بابت دیون ناشی از فعالیت های تجاری در مشارکت مدنی یا کنسرسیوم یا موسسه غیرتجاری، در برابر دیان شرکت مسئولیت تضامنی دارند.

    به عنوان یکی از شروط تبدیل قالب شرکت ، شرکت باید شرایطی را که در قالب جدید بنا بر قانون لازم دارد، کسب کند. اگر چنین نشود تکلیف چیست ؟
    در صورتیکه شرکت اوصاف قالب جدید را کسب نماید، قالب شرکت تغییر نمی یابد و شرکت همچنان به همان قالب سابق فرض می گردد .

    آیا تبدیل قالب شرکت موجب زوال شخصیت حقوقی شرکت و ایجاد یک شخصیت حقوقی جدید می گردد یا خیر ؟
    خیر. تغییر قالب موجب زوال شخصیت حقوقی سابق و ایجاد یک شخصیت حقوقی جدید نیست. شخصیت حقوقی شرکت با قالبی جدید به قوت خود باقی می ماند. دیون و مطالبات شرکت همچنان به همان نحو باقی و تمام قراردادها و تعهدات منعقده همچنان برقرار است.

    با توجه به اینکه در برخی از شرکت های تجاری، نقل و انتقال سهم الشرکه شرکاء منوط به کسب رضایت اکثریت خاصی از شرکاء است، آیا می توان سهم الشرکه شرکاء آن شرکت را بابت دیونشان توقیف نمود ؟
    در این خصوص اختلاف نظر است. نظر اقوی آن است که توقیف سهم الشرکه در این شرکت ها مجاز است اما در صورتیکه توقیف منتهی به مزایده و فروش سهام گردد، نقل و انتقال آن باید به لحاظ مقررات قانون به عمل آید. یعنی اگر در قانون نقل و انتقال سرمایه در آن شرکت ، منوط به اکثریت خاصی از شرکاء شده باشد، پس از توقیف سهم الشرکه برای آنکه سهم مزبور به شخصی که در مزایده به عنوان خریدار برنده نشود، و سهم به خود محکوم له ( شخصی که از شریک طلبکار است ) تملیک گردد، باز هم نیاز به تصویب اکثریت مقرر شده در قانون می باشد. اما برخی عقیده دارند که در این موارد انتقال سهم به نام خریدار یا محکوم له نیاز به رعایت تشریفات قانونی و کسب موافقت اکثریت مقرر قانونی نیست. این نظر چندان صحیح نیست، چرا که باید حقوق شرکاء شرکت تجاری نیز لحاظ گردد و موجبات ایجاد شراکت بین ایشان و یک شریک ناخواسته، را فراهم نکنیم.

    پذیره نویسی به چه معناست ؟
    تامین بخشی از سرمایه شرکت سهامی عام از سوی مردم را پذیره نویسی گویند. پذیره نویسی یک عمل تجاری نیست.

    سهام کدام یک از شرکت ها قابلیت عرضه در بورس اوراق بهادار را داراست ؟
    فقط شرکت های سهامی عام می توانند سهام خود را برای پذیره نویسی یا فروش در بورس اوراق بهادار یا بانک ها عرضه نمایند یا به انتشار اطلاعیه و آگهی یا هر نوع اقدام تبلیغاتی برای فروش سهام مبادرت ورزند. نه شرکت های سهامی خاص و نه سایر شرکت ها از چنین امتیازاتی برخوردار نیستند.

    مجمع عمومی عادی سالیانه شرکت سهامی برای رسیدگی به ترازنامه و حساب سود و زیان سال مالی قبل باید ظرف چه مدت زمانی تشکیل شود ؟
    جواب : حداکثر ظرف 4 ماه از تاریخ پایان سال مالی شرکت. چرا که بنابر ماده 110 قانون مالیات های مستقیم، ” اشخاص حقوقی مکلفند اظهارنامه و ترازنامه و حساب سود و زیان متکی به دفاتر قانونی مستقیم ، ” اشخاص حقوقی مکلفند اظهارنامه و ترازنامه و حساب سود و زیان متکی به دفاتر قانونی خود را حداکثر تا چهارماه پس از سال مالیاتی همراه با فهرست هویت شرکاء و سهام داران و حسب مورد میزان سهم الشرکه یا تعداد سهام و نشانی هر یک از آن ها را به حوزه ای که اقامتگاه شخص حقوقی در آن واقع است تسلیم و مالیات متعلق را پرداخت نمایند . ” بنابراین مجمع عمومی باید ظرف 4 ماه از پایان سال مالی برای تصویب ترازنامه و حساب سود و زیان تشکیل گردد.

    اداره جلسات مجامع عمومی به چه ترتیبی صورت می گیرد ؟
    اداره این جلسات توسط هیات رئیسه ای متشکل از اشخاص ذیل صورت می گیرد :
    1- یک رئیس که همان رئیس هیات مدیره است.
    2- دو ناظر که باید از بین سهامداران تعیین گردند.
    3- یک منشی که می تواند از بین سهامداران یا از خارج از سهامداران تعیین گردد.

    موارد ممنوعیت عضویت در هیات مدیره و مدیر عامل صرفاَ ابتدایی است یا استمراری نیز می باشد ؟
    این موارد هم ابتدایی هستند و هم استمراری. یعنی مدیر نباید در زمان نصب مشمول این ممنوعیت ها باشد و در زمان مدیریت نیز نباید مشمول این ممنوعیت ها شود، در غیر این صورت باید به جای چنین مدیری جایگزین تعیین شود.
    چه کسی می تواند اقدام به امضاء اسناد تجاری و اوراق تعهد آور یا سایر اوراق  به نام شرکت بنماید ؟
    بستگی به اساسنامه شرکت ، تصمیمات مجمع عمومی یا هیات مدیره دارد.

    اگر در انتخاب اعضاء هیات مدیره یا مدیر عامل شرکت تشریفات قانونی رعایت نشده باشد، اعمال آن مدیر چه حکمی دارد ؟
    کلیه اعمال و اقدامات مدیران و مدیر عامل شرکت در مقابل اشخاص ثالث نافذ است و نیمی توان به عذر عدم اجرای تشریفات مربوط به طرز انتخاب آن ها اعمال و اقدامات آنان را غیر معتبر دانست.

  • نظرات() 
  • سه شنبه 30 مهر 1398


     

    شرکت تعاونی شرکتی است از اشخاص حقیقی یا حقوقی که به منظور رفع نیازمندی های مشترک و بهبود وضع اقتصادی و اجتماعی اعضاء از طریق خودیاری و کمک متقابل و همکاری آنان موافق اصولی که در قانون شرکت های تعاونی مصرح است تشکیل می شود.
    شرکت های تعاونی اصولاً برای برداشت سود ایجاد نمی شوند، بلکه هدف اصلی از ایجاد آن ها کمک و همیاری و سهولت در امور شرکاء آن است. به همین دلیل عده ای از علمای حقوق این قبیل از شرکت ها را تجاری نمی دانند. البته تشکیل این نوع از شرکت ها برای حذف واسطه ها به وجود می آید و موجب می شوند که اجناس و خدمات با قیمت ارزانتری به دست شرکای این نوع شرکت ها برسد. سرمایه گذاری در این شرکت ها عموماً جزئی است و سود شرکاء بستگی به نسبت معاملاتی دارد که هر یک از شرکاء با شرکت داشته اند. به همین دلیل است که در پایان هر سال اضافه پرداختی مشتریان بابت خرید اجناس یا انجام خدمات به آن ها مسترد می گردد.

    موضوع شرکت های تعاونی
    موضوع شرکت های تعاونی ممکن است یک یا چند منظوره باشد. انجام خدمات عمومی، هرگونه فعالیت مربوط به تولید محصولات کشاورزی و صنعتی و فروش محصولات مزبور، تهیه و توزیع هر نوع کالا و لوازم مورد نیاز زندگی و حرفه ای آنان (شرکاء)، تحصیل وام و اعتبار برای شرکاء، قراردادن وسایل کار در اختیار کسانی که قادر به کار هستند ولی وسایل کار و توان مالی ندارند. (مثل دار قالی بافی و پشم جهت فرش بافی)، اقدام به عملیات ساختمانی و ایجاد مسکن که بعد از انقلاب شکوهمند اسلامی بسیار فعال بوده است.
    با توجه به تعریف و منظورهای مندرج در مورد شرکت های تعاونی به چند نمونه از شرکت های مذکور اشاره می شود :
    1- شرکت تعاونی تولید اعم از محصولات کشاورزی، صنعتی، دامداری و پرورش طیور.
    2- شرکت تعاونی فروش محصولات.
    3- شرکت تعاونی مصرف لوازم مورد نیاز زندگی شرکاء.
    4- شرکت تعاونی صنوف.
    5- شرکت تعاونی روستایی.
    6- شرکت تعاونی ساختمان یا مسکن.
    7- شرکت تعاونی وام و اعتبار.
    البته غیر از موارد فوق امکان دارد موضوعات دیگری هم مطرح باشد.

    سرمایه شرکت تعاونی
    1. در شرکت های تعاونی باید لزوماَ تمام یا حداقل 51 % سرمایه به وسیله اعضاء در اختیار شرکت تعاونی قرار گیرد. ( ماده 17 ق. ب. ت )
    2. کلیه دستگاه های دولتی و عمومی مانند وزارتخانه ها، سازمان ها، شرکت های دولتی و وابسته به دولت و تحت پوشش دولت، بانک ها، شهرداری ها، شوراهای اسلامی کشوری، بنیاد مستضعفان و سایر نهادهای عمومی نمی توانند به عضویت در شرکت تعاونی درآیند. اما می توانند از راه وام بدون بهره یا هر راه مشروع دیگر از قبیل مشارکت، مضاربه، مزارعه، مساقات، اجاره، اجاره به شرط تملیک، بیع شرط، فروش اقساطی و صلح، اقدام به کمک در تامین و یا افزایش سرمایه شرکت های تعاونی نمایند بدون آن که به عضویت در تعاونی درآیند. ( ماده 17 ق. ب. ت )
    3. در مواردی که دستگاه های دولتی در تاسیس شرکت های تعاونی شریک می شوند ظرف مدتی که با موافقت طرفین در ضمن عقد شرکت تعیین خواهد شد سهم سرمایه گذاری دولت به تدریج بازپرداخت و صد در صد سرمایه به تعاونی تعلق خواهد گرفت. (تبصره ماده 17 ق. ب. ت)
    4. سهم اعضا در تامین سرمایه شرکت های تعاونی برابر است مگر مجمع عمومی تصویب نماید که برخی از اعضاء سهم بیشتری تادیه نمایند. که در این صورت حداقل و حداکثر سهم ها باید در حدودی باشد که وزارت تعاون متناسب با نوع و تعداد اعضاء تعاونی ها تعیین می نماید. (ماده 20 ق. ب. ت)
    5. سرمایه شرکت تعاونی نامحدود است و حداقل و حداکثر خاصی در قانون برای آن تعیین نشده است. ( ماده 10 ق. ش. ت )
    6. در شرکت تعاونی نیز مانند شرکت سهامی سرمایه شرکاء به قطعات مساوی به نام سهم تقسیم می گردد. ( ماده 10 ق. ش. ت )
    7. در شرکت تعاونی سهام بانام است و برخلاف شرکت سهامی در این شرکت سهام بی نام وجود ندارد. ( ماده 10 ق. ش. ت )
    8. در هیچ صورتی، میزان سهام یک عضو نمی تواند از یک هفتم کل سرمایه شرکت تعاونی تجاوز کند. ( ماده 11 ق. ش. ت )

    توجه داشته باشید که:
    1- فقط در شرکت های سهامی و تعاونی، سرمایه شرکت به قطعات مساوی به نام سهم تقسیم می گردد. همچنین در شرکت های مختلط سهامی نیز سرمایه برخی از شرکاء به صورت قطعات مساوی به نام سهم تقسیم می گردد.
    2- در صورت مشارکت یا سرمایه گذاری هر یک از دستگاه ها و شرکت های دولتی، بانک ها ، شوراهای اسلامی کشوری و سازمان های عمومی در شرکت تعاونی : ( ماده 30 ق. ب. ت )
    – دستگاه مزبور می تواند نماینده ای برای نظارت و بازرسی در تعاونی و شرکت در جلسات مجمع عمومی و هیات مدیره به عنوان ناظر داشته باشد.
    – انحلال، ادغام یا تعبیر موادی از اساسنامه تعاونی که مغایر شروط و قراردادهای منعقده با منابع تامین کننده اعتبار و کمک مالی و امکانات مختلف و سرمایه گذاری و مشارکت باشد، موکول به موافقت مراجع مذکور خواهد بود.

  • نظرات() 
  • دوشنبه 29 مهر 1398


     
    مراحل اعتراض به تقاضای ثبت طرح صنعتی در مواد 101 و 102 آیین نامه آمده است. با توجه به ماده 101 آیین نامه، هر شخصی که نسبت به تقاضای ثبت طرح صنعتی اعتراض داشته باشد باید اعتراض خود را در دو نسخه به مرجع ثبت تسلیم نماید. پس از ثبت اعتراض نامه، نسخه دوم آن با قید تاریخ و شماره وصول به معترض مسترد می گردد. اعتراض نامه باید همراه با دلایل و مدارک استنادی و رسید مربوط به پرداخت هزینه رسیدگی به اعتراض باشد. چنانچه پس از بررسی اعتراض نامه و مدارک استنادی، تکمیل مدارک منضم به اعتراض نامه ضرورت داشته باشد، مرجع ثبت با تعیین موارد ، کتباَ از معترض می خواهد که ظرف 30 روز از تاریخ ابلاغ نسبت به رفع نقص اقدام نماید. در غیر این صورت، اعتراض نامه کان لم یکن خواهد شد.
    با توجه به تبصره ذیل ماده فوق، مهلت مذکور در این ماده برای اشخاص مقیم خارج از کشور 60 روز می باشد.
    همان طور که در ماده 102 آیین نامه آمده است، هر گاه اعتراض معترض مبنی بر ادعای حق مالکیت نسبت به طرح صنعتی ای باشد که اظهارنامه ثبت آن تسلیم مرجع ثبت شده است در صورتی که طرح صنعتی قبلاَ به نام او ثبت نشده است، باید همزمان با اعتراض، برای طرح صنعتی خود مطابق قانون و این آیین نامه تقاضای ثبت کرده و حق ثبت اظهارنامه و حق ثبت طرح صنعتی و تمام مخارج مربوط به آن را تادیه نماید. مرجع ثبت موظف است با رعایت ماده 101 این آیین نامه ، ظرف 10 روز از تاریخ وصول اعتراض نسخه ای از اعتراض نامه را به انضمام رونوشت مدارک و دلایل استنادی به متقاضی ثبت ابلاغ نماید. متقاضی مکلف است از تاریخ ابلاغ اعتراض نامه پاسخ مکتوب خود را ظرف 20 روز نسبت به اعتراض وارده به مرجع ثبت تسلیم نماید. عدم پاسخ متقاضی به ابلاغ در مهلت مقرر به منزله تمکین وی خواهد بود.
    هر گاه متقاضی، کتباَ به اعتراض تمکین نماید، درخواست او برای ثبت طرح صنعتی مسترد شده تلقی می گردد و مراتب کتباَ به معترض ابلاغ می شود تا در صورتی که طرح صنعتی وی به ثبت نرسیده باشد، بر طبق اظهارنامه ای که همزمان با اعتراض تسلیم کرده است نسبت به ثبت آن اقدام کند. در صورت عدم تمکین متقاضی، مرجع ثبت مراتب را ظرف 10 روز به معترض ابلاغ کرده و وی از این تاریخ 20 روز مهلت دارد که اعتراض خود را از طریق مرجع ثبت تسلیم کمیسیون موضوع ماده 170 این آیین نامه نماید. همین ترتیب در موردی نیز باید رعایت شود که اعتراض معترض مبنی بر ادعای داشتن برخی حقوق غیر از حق مالکیت ، نسبت به طرح صنعتی ای باشد که اظهارنامه ثبت آن تسلیم مرجع ثبت شده ولی هنوز در ایران به ثبت نرسیده است مگر اینکه طرح صنعتی قانوناَ قابل ثبت نباشد در این فرض نیازی به تسلیم اظهارنامه ثبت طرح صنعتی به مرجع ثبت نخواهد بود. تصمیم کمیسیون طبق ماده 173 این آیین نامه قابل اعتراض در دادگاه صالح مقرر در ماده 59 قانون است.
    همان طور که در تبصره های ذیل ماده فوق آمده است ، در صورتی که اظهارنامه تسلیمی به هر دلیلی منتهی به ثبت طرح صنعتی نشود، مبالغ پرداختی از این بابت، قابل استرداد نخواهد بود. ( تبصره 1 ).
    در صورت رد اعتراض در کمیسیون، هزینه رسیدگی به اعتراض قابل استرداد نخواهد بود. ( تبصره 2 )
    چنانچه معترض مقیم ایران نباشد، مهلت های مذکور در این ماده به دو برابر افزایش می یابد. ( تبصره 3 )
    با توجه به مواد 100 و 101 آیین نامه مشخص است که ماده 100 در فرضی است که اظهارنامه به هر دلیلی توسط اداره ثبت طرح صنعتی رد می شود در این صورت معترض باید در قالب ماده یاد شده اعتراض خود را به کمیسیون موضوع ماده 170 آیین نامه تسلیم نماید. اما ماده 101 و 102 آیین نامه ناظر بر مواردی است که معترض به نحوی از انحاء در جریان تقاضای ثبت طرح صنعتی از سوی متقاضی قرار گرفته است و نسبت به آن اعتراض دارد ؛ که در این صورت باید در قالب مواد 101 و 102 اعتراض خود را مطرح و در نهایت هم چون اعتراض نیبت به تقاضای ثبت طرح صنعتی است. مرجع رسیدگی به آن کمیسیون موضوع ماده 170 ایین نامه است.
    نکته قابل توجه در رابطه با مواد 101 و 102 این است که چنانچه معترض ادعای حق مالکیت نسبت به طرح صنعتی مورد درخواست ثبت داشته باشد و قبلاَ هم طرح صنعتی یاد شده به نام او به ثبت نرسیده باشد، در این فرض باید ضمن اعتراض، برای طرح صنعتی مورد ادعا مطابق قانون و آیین نامه تقاضای ثبت نماید.
    همچنین اگر معترض ادعای دارا بودن برخی حقوق غیر از حق مالکیت نسبت به طرح صنعتی را داشته باشد که اظهارنامه ثبت آن تسلیم مرجع ثبت شده ولی هنوز در ایران به ثبت نرسیده است، در این فرض هم باید معترض ضمن اعتراض و همزمان با آن اظهارنامه طرح صنعتی را تسلیم مرجع ثبت نماید. البته اگر طرح صنعتی مورد اختلاف در ایران قانوناَ قابل ثبت نباشد در این صورت نیازی به تسلیم اظهارنامه ثبت طرح صنعتی به مرجع ثبت نخواهد بود.

  • نظرات() 
  • یکشنبه 28 مهر 1398

     
    سهم قسمتی از سرمایه شرکت سهامی است که مشخص کننده میزان مشارکت و تعهدات و منافع صاحبان آن در شرکت سهامی می باشد. کلمه سهام ویژه شرکت های سهامی است و در سایر شرکت ها از عبارت ” سهم الشرکه ” استفاده می شود، از همین رو به شرکاء در شرکت های سهامی، ” سهامدار ” نیز اطلاق می گردد.


    روند مطالبه مبلغ تادیه نشده سهام
    1- مطالبه مبلغ تادیه نشده سهام باید از همه سهامداران به یک نسبت و بدون تبعیض صورت گیرد. ( تبصره ماده 33 ل. ا. ق. ت )
    2- ممکن است شرکت تمام یا بخشی از مبلغ تادیه نشده را مطالبه نماید. ( ماده 35 ل. ا. ق. ت )
    3- مهلت این مطالبه باید در اساسنامه درج گردد و مطالبه باید ظرف مهلتی که در اساسنامه مقرر شده است ، صورت گیرد. ( ماده 33 ل. ا. ق. ت )
    4- اگر مطالبه صورت نگیرد هیات مدیره شرکت باید مجمع عمومی فوق العاده سهامداران شرکت را برای تقلیل سرمایه شرکت تا میزانی که سرمایه تادیه شده است، دعوت نماید. ( ماده 33 ل. ا. ق. ت )
    5- اگر مطالبه صورت نگیرد و هیات مدیره، مجمع عمومی فوق العاده سهامداران شرکت را برای تقلیل سرمایه شرکت دعوت ننماید، هر ذینفع می تواند با رجوع به دادگاه، برای تقلیل سرمایه شرکت اقدام نماید. ( ماده 33 ل. ا. ق. ت )
    6- شخصی که پذیره نویسی نموده است مسئول تادیه تمام مبلغ اسمی سهم خود می باشد. ( ماده 34 ل. ا. ق. ت )
    7- اگر پذیره نویس، قبل از تادیه تمام مبلغ اسمی سهم خود، آن را به دیگری منتقل کند، بعد از انتقال، دارنده فعلی آن مسئول تادیه بقیه مبلغ آن می باشد. ( ماده 34 ل. ا. ق. ت )
    8- برای مطالبه مابقی مبلغ سهام، شرکت اقدام به نشر آگهی، فقط برای یک نوبت، در روزنامه کثیرالانتشاری که آگهی های شرکت در آن منتشر می شود می نماید و یک نسخه از آگهی را نیز با پست سفارشی برای هر یک از سهامداران ارسال می کند و مهلت معقولی به آن ها می دهد. این مهلت در قانون تعیین نشده است. ( ماده 35 و 36 ل. ا. ق. ت )
    9- پس از انقضاء این مهلت، خسارت دیرکردی به مبلغ تادیه نشده اضافه می گردد که برابر است با نرخ رسمی بهره به علاوه 4 درصد در سال. ( ماده 35 ل. ا. ق. ت )
    10- پس از انقضاء مهلت، سهامدارانی که مبلغ مطالبه شده را تادیه نکرده اند، حق حضور و رای در مجامع عمومی شرکت را ندارند و در احتساب حد نصاب مجامع عمومی هم به حساب نمی آیند و حقوق آن ها از قبیل حق دریافت سود قابل تقسیم، حق تقدم در خرید سهام جدید شرکت و حق دریافت اندوخته قابل تقسیم معلق می گردد. ( ماده 37 ل. ا. ق. ت )
    11- شرکت به سهامدار برای تادیه مبالغ اخطار می دهد، اگر یک ماه از این اخطار بگذرد و سهامدار مبلغ مطالبه شده و خسارت تاخیر را نپردازد، شرکت سهام را از طریق بورس یا مزایده به فروش می گذارد. ( ماده 35 ل. ا. ق. ت )
    12- اگر قبل از تاریخ فروش، سهامدار، اصل مبلغ مطالبه شده و کلیه خسارات ( معادل نرخ رسمی بهره به علاوه چهار درصد در سال ) و هزینه ها را تادیه نماید، شرکت از فروش سهم به غیر خودداری می ورزد. ( ماده 36 ل. ا. ق. ت )
    13- اگر قبل از فروش، سهامدار، اصل مبلغ مطالبه شده و کلیه خسارات و هزینه ها را تادیه نماید، حق حضور او در مجامع عمومی برقرار می گردد و می تواند حقوق مالی اش را که معلق شده بود از قبیل حق دریافت سود قابل تقسیم ، حق تقدم در خرید سهام جدید شرکت و حق دریافت اندوخته قابل تقسیم، اگر مشمول مرور زمان نشده باشند، مطالبه نماید. ( ماده 38 ل. ا. ق. ت )
    14- در صورت فروش سهام اگر حاصل این فروش از کلیه هزینه های صورت گرفته و اصل مبلغ مورد مطالبه و خسارت تاخیر تادیه بیشتر باشد، مازاد به سهامدار تادیه می گردد. ( ماده 35 ل. ا. ق. ت )
    15- پس از فروش نام سهامدار قبلی از دفاتر شرکت حذف گردد و اوراق سهام یا گواهینامه موقت سهام با قید کلمه ” المثنی ” به نام خریدار صادر می گردد و اوراق سهام یا گواهینامه موقت قبلی ابطال می گردد و مراتب برای اطلاع عموم آگهی می گردد. ( ماده 36 ل. ا. ق. ت )

  • نظرات() 
  • پنجشنبه 25 مهر 1398


     
    همان طور که در مقالات پیش گفته شد، متقاضی ثبت طرح صنعتی در سطح بین المللی می تواند از مسیرهای مختلفی برای ثبت طرح خود اقدام کند.
    اولین مسیر این است که به کشورهای مورد نظر مراجعه و در صورت دارا بودن شرایط مقرره در آن کشورها طرح صنعتی خود را به ثبت برساند. البته

    در این مسیر متقاضی می تواند با انتخاب وکیل در آن کشورها و ترجمه اسناد و مدارک مربوط به زبان های مقرره و با صرف هزینه های زیاد نسبت به ثبت طرح صنعتی خود اقدام کند.
    متقاضی در این مسیر می تواند در چارچوب کنوانسیون پاریس برای حمایت مالکیت صنعتی نیز در صورتی که دارای شرایط مقرره در آن کنوانسیون پاریس برای حمایت مالکیت صنعتی نیز در صورتی که دارای شرایط مقرره در آن کنوانسیون باشد نیز اقدام به ثبت طرح صنعتی خود نماید. بدیهی است در صورتی که متقاضی در چارچوب قرارداد یادد شده بخواهد طرح صنعتی خود را در کشورهای عضو به ثبت برساند می تواند از امتیازات مقرره در آن کنوانسیون از جمله حق تقدم شش ماهه استفاده کند که با توجه به شرط جدید بودن در طرح صنعتی این امتیاز می تواند برای متقاضی خیلی برجسته و مفید باشد. متقاضیان ثبت طرح صنعتی در سطح بین المللی که دارای تابعیت ایران می باشند با توجه به اینکه ایران عضویت در سند یاد شده را پذیرفته است می توانند از امتیازات مقرره در کنوانسیون یاد شده بهره مند شوند.
    دومین مسیر برای ثبت بین المللی طرح صنعتی مسیر منطقه ای است که در این مسیر متقاضی ثبت طرح صنعتی در سطح بین المللی می تواند طرح صنعتی خود را در چارچوب مقررات سازمان های یاد شده حداقل در کشورهای عضو سازمان های فوق به ثبت برساند بدیهی است که در مقایسه با مسیر اول این مسیر کوتاهتر و دارای هزینه کمتری است.
    مسیر دیگری که متقاضی می تواند نسبت به ثبت طرح صنعتی خود در سطح بین المللی اقدام کند، مسیر بین المللی است. در این مسیر متقاضی می تواند طرح صنعتی خود را در چارچوب معاهده لاهه در کشورهای عضو سند یاد شده به ثبت برساند و از امتیازات مقرره در آن برخوردار گردد.
    تا قبل از موافقتنامه لاهه ، متقاضی ثبت طرح صنعتی در سطح بین المللی می بایست به کشورهای مورد نظر مراجعه و با تسلیم اظهارنامه ای جداگانه و ترجمه مدارک و مستندات به زبان های مقرره در آن کشورها و انتخاب وکیل که دارای هزینه زیادی است نسبت به ثبت طرح صنعتی خود اقدام می کرد که این فرآیند طولانی و پرهزینه بود و بویژه برای بنگاه های کوچک و متوسط تحمیل هزینه زیادی را دربرداشت.
    موافقتنامه لاهه دارای نسخه های متعدد است که قدیمی ترین آن ها سند 1934 است که حمایت چندانی از طرح صنعتی را به دنبال نداشت، سند دیگر آن در سال 1960 به تصویب رسید و آخرین سند این موافقتنامه سند ژنو است که مربوط به سال 1999 می باشد. این سندها مستقل از یکدیگر تلقی می شوند و در واقع هر کدام یک معاهده بین المللی کامل هستند که کشورها می توانند به یکی از این اسناد یا همه آن ها ملحق شوند.
    در این قسمت از بحث به تفاوت های اساسی سندهای یاد شده می پردازیم.
    الف- تفاوت سند 19334 و 1960
    1- در سند 1934 طرح صنعتی سپرده گذاری شده به طور خودکار در کلیه کشورهای عضو سند معتبر و مورد حمایت قرار خواهد گرفت مگر اینکه متقاضی به صراحت از حمایت در کشور یا کشورهای مورد نظر انصراف دهد. این رویه در سند 1960 اعمال نمی شود و حتماَ باید متقاضی ضمن تقدیم اظهارنامه ثبت طرح صنعتی کشور یا کشورهایی که حمایت در آن ها باید صورت گیرد را تعیین و مشخص کند.
    2- در سند 1934 متقاضی باید در سپرده گذاری بین المللی کالای متضمن طرح یا نقشه، عکس یا هر نمونه گرافیکی که به طور کامل نشان دهنده طرح باشد را ارائه دهد ، در حالیکه به موجب سند 1960 متقاضی ثبت باید یک یا چند عکس یا نمونه گرافیکی از طرح را ارائه دهد. البته به موجب سند 1960 در موارد استثنایی ارائه نمونه ای از کالای صنعتی پیش بینی شده است.
    3- با توجه به نسخه و سند 1934،مدت حمایت از طرح 15 سال است که به دو دوره تقسیم می شود. در دوره اول مدت حمایت 5 سال است و در صورتیکه تمدید یک دوره ده ساله دیگر نیز به آن اضافه می شود. در حالیکه به موجب سند 1960، مدت حمایت از طرح 5 ساله است و اگر در آخرین سال اولین دوره تمدید شود مدت مذکور 10 سال خواهد بود. ضمناَ اگر قوانین ملی کشوری مدت حمایت بیشتری را برای طرح پیش بینی کند این مدت برای طرح هایی که در قالب نظام لاهه به ثبت می رسند نیز قابل اجراء خواهد بود.
    4- همان طور که در بالا توضیح داده شد در نسخه 1934 اعلام یا ابلاغ رد حمایت وجود ندارد لیکن در سند 1960 کشوری که متقاضی درخواست حمایت از طرح در آن را درخواست کرده است ممکن است با توجه به قوانین داخلی خود این درخواست را نپذیرد و در داخل مدت شش ماه بعد از دریافت آگهی آن را رد کند.
    5- با توجه به سند 1934 اظهارنامه ثبت طرح صنعتی باید به زبان فرانسه باشد اما در سند 1960 اظهارنامه می تواند علاوه بر زبان فرانسه به زبان انگلیسی نیز مورد پذیرش قرار گیرد.
    6- با توجه به سند 1934 اظهارنامه باید مستقیماَ به دفتر بین المللی سازمان جهانی مالکیت معنوی ارسال گردد، در حالیکه به موجب سند 1960 لازم نیست اظهارنامه ثبت طرح صنعتی مستقیماَ به دفتر یادشده ارسال گردد. لیکن متقاضی می تواند از طریق اداره ملی خود اظهارنامه بین المللی ثبت طرح صنعتی را به دفتر بین المللی ارسال دارد.
    7- با توجه به سند 1934 یک اظهارنامه بین المللی می تواند حاوی طرح های از طبقات مختلف لوکارنو باشد اما در سند 1960 اظهارنامه فقط می تواند شامل چندین طرح از یک طبقه از طبقه بندی لوکارنو باشد.
    با توجه به تفاوت های اساسی که به شرح فوق بین دو سند 1934 و 1960 وجود دارد و در واقع سند 1960 بسیاری از ایرادات وارده بر سند 1934 را رفع کرده است لیکن سند 1960 نیز علیرغم مزایای فوق نتوانست انگیزه کشورها را برای الحاق به موافقتنامه لاهه تقویت کند از این رو برای ایجاد زمینه پذیرش کشورها برای عضویت در موافقتنامه لاهه این موافقتنامه در سال 19999 مورد تجدید نظر اساسی قرار گرفت و نسخه و سند 19999 ژنو که در واقع یک سند مستقل هم نسبت به دو سند دیگر تلقی می شود به وجود آمد که این سند ددر مقایسه با دو سند فوق دارای مزایا و ویژگی های ذیل است :
    1- تعلیق انتشار در مقایسه با سند 1960 از حداکثر 12 ماه به 30 ماه افزایش یافته است. در واقع این سند به منظور جذابتر ساختن سیستم لاهه به متقاضی اجازه داده است که تاریخ انتشار آگهی آن را تا 30 ماه به تعویق اندازد.
    2- مدت شش ماه مقرر در سند 1960 برای اعلام رد حمایت با توجه به اینکه در نظام ملی خیلی از کشورها بررسی ماهوی برای ثبت طرح صنعتی صورت می گیرد، در سند 1999 ژنو به مدت 12 ماه افزایش یافت.
    3- سند 1999 بر خلاف اسناد قبلی برای سازمان های بین المللی منطقه ای مانند اتحادیه اروپا و سازمان مالکیت صنعتی آفریقا این امکان را به وجود آورد که به موافقتنامه لاهه ملحق شوند.
    4- در حالیکه به موجب سند 1934 و 1960 تنها کشورهایی می توانند به عضویا موافقتنامه لاهه درآیند که عضو کنوانسیون پاریس باشند به موجب سند ژنو کلیه کشورهایی که عضو سازمان جهانی مالکیت معنوی هستند نیز می توانند به عضویت این سند درآیند.
    5- در رابطه با اشخاصی که می توانند به عضویت اسناد فوق درآیند تفاوت هایی بین اسناد وجود دارد بر اساس سند 1934 تنها اشخاص حقیقی کشورهای عضو ممی توانند از نظام ثبت بین المللی طرح های صنعتی استفاده کنند.
    به موجب سند 1960 تابعین کشورهای عضو و اشخاص حقیقی و اشخاص حقوقی که دارای موسسات معتبر و واقعی تجاری یا صنعتی یا اقامتگاه در کشورهای عضو دارند می توانند از نظام لاهه بهره مند شئند. همچنین به موجب سند 1991 ژنو اشخاص حقیقی و حقوقی که یک موسسه واقعی و معتبر تجاری یا صنعتی یا اقامت حداقل در یکی از کشورهای عضو موافقتنامه لاهه داشته باشند یا تابع یکی از کشورهای عضو موافقتنامه لاهه یا تابع یکی از دولت های عضو سازمان های بین المللی که آن سازمان عضو موافقتنامه لاهه است می توانند از نظام ثبت بین المللی طرح صنعتی استفاده کنند.

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 24 مهر 1398

     

    • شرکت تعاونی چیست؟
    یک شرکت تعاونی یک انجمن ثبت شده مستقل و وظیفه مند متشکل از افراد است با یک پیوستگی معمول از علایق، که به طور داوطلبانه با یکدیگر برای رسیدن به نیازهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی خود و استنشاق (استفاده) از مشارکت مساوی از سرمایه مورد نیاز مشتری شدن محصولات و خدماتشان و پذیرش سهم منصفانه ای از ریسک و منافعی که بر اساس اصول پذیرفته شده بین المللی متقبل شده اند، متحد شده اند.

     تعاونی ها دارای مزایای متعددی هستند که مزایای اقتصادی آن بسیار برجسته است این مزایا عبارت اند از:
    • کسب موقعیت مطلوب در بازار و کنترل قیمت از طریق :
    – کوتاه شدن دست واسطه ها
    – افزایش قدرت معاملاتی اعضا
    • تطابق روز افزون با بازار اقتصاد به دلایل :
    – به دلیل داشتن تحصیلات انبار و جور کردن کالا،بهتر می توان آنها را از حیث کمی و کیفی درجه بندی کرد.
    – با تجربه والای مدیر می توان تحولات بازار را پیش بینی نمود.
    – شرکت های تعاونی آثار مطلوبی روی طرز رفتار اقتصادی فرد ایجاد می کند.
    • نقش اجتماعی و اقتصادی تعاونی ها :
    – سرمایه گذاری بالا در مقایسه با یک فرد به تنهایی
    – داشتن تخصص های فنی
    – انتقال مخاطرات بازرگانی از فرد به شرکت
    – سر شکن شدن هزینه ها
    • انواع شرکت تعاونی
    شرکت تعاونی به لحاظ نوع فعالیت به دو دسته تقسیم می شود:
    الف) شرکت تعاونی تولید: شرکتی است که به منظور اشتغال اعضا در امور مربوط به کشاورزی، دامداری، دامپروری، پرورش و صید ماهی، شیلات، صنعت، معدن، عمران شهری و روستایی و عشایری و نظایر اینها فعالیت می نماید.
    ب) شرکت تعاونی توزیع: شرکتی است که در امور مربوط به تهیه و توزیع کالا، مسکن ،خدمات و سایر نیازمندی های اعضا فعالیت می نماید.
    • شرکت های تعاونی به لحاظ عضویت به دو دسته تقسیم می شوند :
    1_شرکت تعاونی عام: شرکتی است که عضویت در آن برای همه آزاد می باشد و موسسین یا شرکت برای تامین قسمتی از سرمایه اولیه و یا افزایش سرمایه شرکت، سهام آن را به عموم عرضه نماید.
    2_شرکت تعاونی خاص: شرکتی است که عضویت در آن برای گروه خاص از قبیل کارگران، کشاورزان، کارمندان، ایثارگران، زنان، دانشجویان، مشاغل خاص و نظایر اینها آزاد باشد.بدیهی است شرکت تعاونی موظف به پذیرش متقاضیان واجد شرایط بوده و از این نظر محدودیتی برای اعضا وجود ندارد.
    • شرکت های تعاونی کشاورزی :
    ماده 73 قانون شرکت های تعاونی :شرکت های تعاونی کشاورزی با مشارکت کشاورزان- باغداران- دامداران-دامپروران- پرورش دهندگان کرم ابریشم- زنبور عسل- ماهی-و روستائیان شاغل در صنایع محلی و روستایی و یا کارگران کشاورزی برای تمام یا قسمتی از مقاصد زیر تشکیل می شود :
    1- انجام عملیات جمع آوری، نگهداری، تبدیل، طبقه بندی و بسته بندی، حمل و نقل و یا فروش محصول اعضا.
    2- قبول پس انداز و سپرده اعضا به نمایندگی بانک تعاون کشاورزی ایران
    3- بهره برداری جمعی و مشترک از اراضی ملکی و یا استیجاری
    4- خرید و تهیه مواد و وسایل مورد احتیاج مصرف شخصی و خانوادگی و یا حرفه ای اعضا همچنین تهیه وسایل و علوفه دام ها و خوراک طیور و وسائل دیگری از این قبیل
    5- تامین اعتبارات و وام های مورد نیاز اعضا
    ⃰ توضیح: وجوهی که شرکت های تعاونی کشاورزی بابت بهای محصول کشاورزی متعلق به اعضا که به شرکت تحویل می شود پرداخت می کند اعم از اینکه به عنوان پیش پرداخت یا مازاد برگشتی باشد مشمول مالیات شرکت نخواهد بود.این وجوه در محاسبه درآمد مشمول مالیات کشاورزی عضو منظور خواهد شد.
    • نحوه ثبت شرکت تعاونی کشاورزی 
    مرحله اول: تعداد و شرایط اعضا:
    شما می توانید برای تعاونی خود به هر تعدادی که لازم است،عضو گیری نمایید اما باید بدانید که اگر کمتر از هفت نفر باشد نمی توانید به تشکیل تعاونی اقدام کنید. در ضمن کلیه اعضا باید شرایط زیر را دارا باشند:
    – نداشتن ممنوعیت قانونی و حجر
    – تابعیت جمهوری اسلامی ایران
    – متعهد بودن به رعایت مقررات تعاونی
    – خرید حداقل سهام در اساسنامه
    – عضو نبودن در شرکت های مشابه
    –  درخواست کتبی برای عضویت در تعاونی
    مرحله دوم: تشکیل هیئت موسس :
    در این گام باید طی جلسه ای دور هم جمع شده و از بین خود، افرادی را به عنوان هیئت موسس انتخاب کنید (حداقل 3نفر) .کاری که هیئت موسس باید انجام دهد در قدم اول تهیه طرح پیشنهادی است.
    هیئت موسس در طرحی که تهیه می کند،دلایل تشکیل تعاونی را می نویسد و مشخصات همه داوطلبان عضویت در تعاونی را تنظیم می کند؛نحوه تامین سرمایه و میزان آن، امکانات لازم برای شروع فعالیت شرکت تعاونی و میزان سهم هر عضو از موارد دیگری است که باید در طرح پیشنهادی مشخص شود.
    • مرحله سوم: انتخاب و معرفی نماینده هیئت موسس به اداره تعاون :
    در اینجا هیئت موسس یک نفر را به عنوان نماینده تام الاختیار برای معرفی به اداره تعاون انتخاب می کند.نماینده هیئت موسس طرح پیشنهادی را به همراه تقاضانامه برای تشکیل تعاونی به اداره تعاون ارائه می کند.
    پس از بررسی تقاضانامه و طرح پیشنهادی اداره نظر خود را در خصوص تشکیل تعاونی به شما اعلام می نماید.
    • مرحله چهارم: تهیه مدارک لازم: در صورت موافقت اداره تعاون با تشکیل تعاونی، هیئت موسس باید اقدامات زیر را انجام دهد :
    1- دریافت مجوز از مراجع ذیربط :
    برای تشکیل تعاونی در رشته های مختلف ابتدا باید در صورت نیاز از دستگاه دولتی ذیربط مجوز فعالیت اخذ نماید.برای تشکیل تعاونی کشاورزی بایستی از اداره جهاد کشاورزی مجوز گرفت.
    2- تدوین اساسنامه پیشنهادی :
    اداره تعاون پس از موافقت با تشکیل تعاونی یک نمونه اساسنامه را به همراه فرم های مورد نیاز دیگر در اختیار نماینده هیئت موسس قرار می دهد؛ هیئت موسس باید بر مبنای نمونه ارائه شده اساسنامه پیشنهادی خود را تنظیم نماید.
    3- افتتاح حساب به نام تعاونی :
    ( در صندوق تعاون یا حسابی که توسط صندوق، در یکی از بانک ها تعیین می گردد.)
    4– دعوت از افراد واجد شرایط :
    هیئت موسس به وسیله یک آگهی از افراد واجد شرایط برای عضویت دعوت نموده و مهلت پذیرش میزان سهم هر عضو به همراه مشخصات حساب افتتاح شده و خلاصه ای از طرح و اساسنامه پیشنهادی خود را اعلام می نماید.
    • مرحله پنجم: آگهی تشکیل جلسه مجمع عمومی عادی
    در این گام هیئت موسس با انتشار آگهی بعدی خود از کلیه اعضا برای تشکیل مجمع عمومی(به منظور تدوین اساسنامه نهایی، انتخاب هیئت مدیره و بازرسان شرکت)دعوت به عمل می آورد.
    • مرحله ششم: انتخاب هیئت مدیره
    در اولین جلسه مجمع عمومی اساسنامه نهایی تدوین و انتخابات برای تعیین هیئت مدیره و بازرسان شرکت برگزار می شود.در اینجا پس از انتخاب هیئت مدیره وظایف هیئت موسس به پایان می رسد و تمامی مسئولیت ها و اختیارات قانونی شرکت تعاونی به عهده هیئت مدیره و مدیر عامل منتخب خواهد بود.
    • مدارک مورد نیاز جهت تشکیل شرکت تعاونی کشاورزی :
    – هیئت مدیره باید مدارک زیر را جهت ثبت شرکت تهیه کرده و به اداره تعاون ارسال نماید.
    – تصویر شناسنامه و کارت ملی اعضا
    – گواهی عدم سوء پیشینه کیفری
    – فتوکپی مدرک تحصیلی اعضا
    – سه قطعه عکس
    – تصویرگواهی پایان خدمت نظام وظیفه
    – اساسنامه دو برگ
    – دریافت مجوز تاسیس از اداره جهاد کشاورزی
    – دعوتنامه تشکیل از اولین مجمع عمومی عادی شرکت تعاونی
    – قبولی کتبی اعضا اولین هیئت مدیره و بازرس یا بازرسان
    – صورتجلسه اولین مجمع عمومی عادی مبنی بر تصویب اساسنامه و انتخاب اولین هیئت مدیره و بازرس یا بازرسان
    – لیست اسامی و امضاء حاضرین در اولین مجمع عمومی عادی
    – رسید پرداخت سرمایه شرکت طبق اساسنامه به صندوق تعاون
    –  لیست اسامی و مشخصات و نشانی اعضاء اولین هیئت مدیره و بازرس یا بازرسان
    –  صورتجلسه اولین هیئت مدیره دال بر انتخاب رئیس و نائب رئیس و منشی هیئت مدیره، انتقال به صاحبان امضا مجاز و اسامی و مشخصات آنها و مدیر عامل
    • مرحله هفتم: ثبت شرکت تعاونی و صدور پروانه تاسیس
    مدارک دریافت شده توسط اداره تعاون به اداره ثبت شرکت ها ارسال می شودبعد از ثبت شرکت هیئت مدیره باید اقدام به انتشار آگهی تاسیس نماید؛پس از آن و در آخرین مرحله اداره تعاون پروانه تاسیس شرکت تعاونی را صادر می کند اکنون شرکت تعاونی شما می تواند فعالیت خود را آغاز نماید.

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 24 مهر 1398

     

    شخص طبیعی دارای تابعیت معین و مشخصی می باشد و تابعیت رابطه سیاسی و معنوی است که فردی را به حکومت و یا دولتی مرتبط می نماید. به همین کیفیت شخص حقوقی هم دارای تابعیتی می باشد همچنانکه ماده 591 قانون تجارت می گوید: “اشخاص حقوقی تابعیت مملکتی را دارند که اقامتگاه آن ها در آن مملکت می باشد”. بنابراین، هر شرکت یا موسسه در هر کشوری که تشکیل شده باشد تابعیت همان کشور را خواهد داشت.

    در ذیل به توضیح بیشتر در این باب می پردازیم.

    ضرورت و اهمیت فرض تابعیت برای شرکت تجاری
    حقوق و تکالیف، اصولاَ از قوانین و مقررات کشوری سرچشمه می گیرد که شخص در قلمرو آن حضور دارد، لذا حقوق و تکالیف ناشی از تابعیت جنبه استثنایی دارد. مثلاَ حق دارا شدن اموال غیرمنقول و تکلیف خدمت نظام وظیفه از معدود حقوق و تکالیفی است که مخصوص اتباع ایرانی است و نه ساکنین ایران .
    در میان معدود حقوق و تکالیفی که از تابعیت ناشی می شود، انتساب برخی از آن ها به اشخاص حقوقی و از جمله شرکت های تجاری ناممکن و بی فایده است و لذا بحث راجع به آن ها منتفی است. اما همان اندک موارد باقیمانده قانونگذاران را ناگزیر می سازد که برای اشخاص حقوقی تابعیتی را فرض کنند. مثلاَ هنگامی که مقنن حق دارا شدن اموال غیرمنقول را از غیرایرانیان سلب می کند باید ملاک شناسایی شرکت های غیرایرانی را نیز ارائه دهد یا آنکه تصریح نماید که حکم مزبور صرفاَ ناظر به اشخاص حقیقی است تا بدین ترتیب شرکت های تجاری بدون نیاز به تعیین تابعیت، حق دارا شدن اموال غیرمنقول را داشته باشند.
    به هر حال ضمن پذیرش ضرورت فرض تابعیت برای شرکت های تجاری نباید این واقعیت را از نظر دور داشت که اهمیت تابعیت در تعیین حقوق و تکالیف اشخاص روز به روز رو به کاهش است و چه بسا در آینده نه چندان دور لااقل تعیین تابعیت شرکت های تجاری کاملاَ بی فایده و غیرضروری جلوه نماید.

    ملاک تعیین تابعیت شرکت تجاری
    برای تعیین تابعیت اشخاص حقوقی و از جمله شرکت های تجاری ملاک های متفاوتی پیشنهاد شده است اما هیچیک از آن ها مصون از انتقاد باقی نمانده است زیرا مقنن از پیوند دادن حقوق و تکالیف شخص حقیقی به تابعیت وی هدف معینی را دنبال می کند و تابعیت شرکت تجاری نیز باید به گونه ای تعیین شود که همان اهداف محقق شود. اما عملاَ تناقضاتی بروز می کند. مثلاَ ممکن است تابعیت شرکا طبیعی ترین مبنای تعیین تابعیت شرکت تلقی شود اما وجود سهام بی نام و نقل و انتقال احتمالی سهام میان اتباع کشورهای مختلف، به کارگیری این مبنا را در بعضی موارد ناممکن می سازد.
    توجه به این مثال برای نمایاندن دشواری و بلکه ناممکن بودن انتخاب ملاک های مناسب و خالی از انتقاد برای تعیین تابعیت شرکت های تجاری کافی به نظر می رسد.

    مطالعه قوانین
    ماده 591 قانون تجارت، ماده 1 قانون ثبت شرکت ها را به طور ضمنی نسخ نموده و مقرر می دارد :
    ” اشخاص حقوقی تابعیت مملکتی را دارند که اقامتگاه آن ها در آن مملکت است .”
    پس از قانون تجارت، قانون دیگری که متضمن حکم کلی راجع به تابعیت اشخاص حقوقی باشد به تصویب نرسیده است لذا ماده 591 همچنین نسبت به کلیه اشخاص حقوقی و از جمله شرکت های تجاری مجری است. معذلک ، مقنن در بعضی موارد از این قاعده عام عدول نموده و برای بعضی از انواع شرکت های تجاری قواعد خاصی را وضع نموده است از جمله بند ” ج ” ماده 31 قانون پولی و بانکی کشور مصوب 1351 مقرر می دارد بانک هایی که بیش از 40% سهام آن ها متعلق به غیرایرانیان باشد، خارجی تلقی می شوند، همچنین ماده 35 قانون تاسیس بیمه مرکزی ایران مصوب 1350، شرکت بیمه ای را که بیش از 20% سهام آن متعلق به غیرایرانیان باشد، خارجی محسوب نموده است.

  • نظرات() 
    • تعداد صفحات :7
    • 1  
    • 2  
    • 3  
    • 4  
    • 5  
    • 6  
    • 7